Slo-mo نشان می دهد که چگونه مرغ مگس خوار در میان شکاف ها مانور می دهد
محققان گزارش می دهند که مرغ مگس خوار از دو استراتژی منحصر به فرد برای پرواز از میان شکاف های پوشش گیاهی استفاده می کنند.
بیشتر پرندگانی که در جنگلهای انبوه و پربرگ پرواز میکنند، یک استراتژی برای مانور در پنجرههای باریک در پوشش گیاهی دارند – بالهای خود را در مچ دست یا آرنج و بشکه خم میکنند.
اما مرغ مگس خوار نمی توانند استخوان های بال هایشان را خم کردند در حین پروازپس چگونه آنها از شکاف بین برگ ها و شاخه های در هم پیچیده عبور می کنند؟
مطالعه ای که امروز در مجله زیست شناسی تجربی نشان می دهد که مرغ مگس خوار استراتژی های خود را تکامل داده اند که قبلاً گزارش نشده است، احتمالاً به این دلیل که مرغ مگس خوار خیلی سریع مانور می دهد که چشم انسان نمی تواند ببیند.
برای شکافهای شکافمانند که خیلی باریک هستند و نمیتوانند با طول بالهایشان سازگاری داشته باشند، از طریق شکاف به پهلو میلغزند و بالهای خود را به طور مداوم تکان میدهند تا ارتفاع را حفظ کنند.
برای سوراخهای کوچکتر – یا اگر پرندگان از قبل با چیزی که در طرف دیگر در انتظارشان است آشنا باشند – بالهای خود را به داخل فرو میبرند و از آن عبور میکنند و پس از پاک شدن دوباره به بال زدن ادامه میدهند.
به نظر می رسد که آنها با آشنایی بیشتر با این سیستم، روش سریعتر، وزوز بالستیک را اجرا می کنند.
برای ما، رفتن به آزمایشها، جابجایی و سر خوردن استاندارد است. رابرت دادلی، استاد زیست شناسی یکپارچه در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، و نویسنده ارشد مقاله، می گوید. این مفهوم حرکت جانبی با گیج شدن کامل سینماتیک بال بسیار شگفت انگیز است – این یک روش جدید و غیرمنتظره برای عبور از دیافراگم است. آنها دامنه ضربات بال ها را طوری تغییر می دهند که هنگام انجام یک بلع جانبی به صورت عمودی سقوط نکنند.
استفاده از تکنیک شیرجه جانبی کندتر می تواند به پرندگان اجازه دهد تا موانع و شکاف های پیش رو را بهتر ارزیابی کنند و در نتیجه احتمال برخورد را کاهش دهند.
چرا مرغ مگس خوار را مطالعه کنیم؟
مارک بجر، نویسنده اول، فارغ التحصیل دکترا در سال 2016 از دانشگاه کالیفرنیا برکلی، خاطرنشان می کند: «یادگیری بیشتر در مورد چگونگی غلبه بر موانع و سایر «بلوک های ساختمانی» محیطی مانند وزش باد یا مناطق متلاطم می تواند درک کلی ما را از حرکت حیوانات در محیط های پیچیده بهبود بخشد. ما هنوز اطلاعات زیادی در مورد اینکه چگونه پرواز از میان درهم و برهم می تواند توسط فرآیندهای هندسی، آیرودینامیک، حسی، متابولیک یا ساختاری محدود شود، نمی دانیم. حتی محدودیتهای رفتاری نیز میتوانند از اثرات طولانیمدت، مانند ساییدگی و پارگی بدن ناشی شوند، همانطور که با تغییر تکنیک انقباض دیافراگمی که در مطالعه خود مشاهده کردیم، پیشنهاد شد.
او خاطرنشان می کند که درک استراتژی هایی که پرندگان برای مانور در محیط های به هم ریخته استفاده می کنند، در نهایت می تواند به مهندسان کمک کند تا پهپادهایی را طراحی کنند که بهتر در محیط های پیچیده حرکت کنند.
کوادروتورهای کنترل از راه دور کنونی می توانند از نظر اکثر معیارهای عملکرد، از اکثر پرندگان در فضای باز بهتر عمل کنند. پس آیا دلیلی برای ادامه یادگیری از طبیعت وجود دارد؟» Yazovec می گوید. “آره. من فکر می کنم این در نحوه تعامل حیوانات با یک محیط پیچیده است. اگر مغز یک پرنده را در یک کوادروتور قرار دهیم، آیا پرنده سایبورگ یا پرنده معمولی بهتر است در یک جنگل انبوه در باد پرواز کند؟ بال زدن در یک محیط متلاطم یا شلوغ می تواند مزایای حسی و فیزیکی زیادی داشته باشد.
به شکاف توجه کنید
برای کشف اینکه چگونه مرغ مگس خوار – در این مورد، چهار مرغ مگس خوار بومی آنا (کالیپتا آنابجر و دادلی با وجود ناتوانی در جمع کردن بالهایشان، از سوراخهای کوچک میفشارند، با دانشآموزان دانشگاه برکلی، کاترین مککلین، اشلی اسمایلی، و جسیکا یی همکاری کردند.
Yazovec با اشاره به اینکه طول بال های مرغ مگس خوار حدود 12 سانتی متر طول بال دارد، می گوید: “ما یک میدان پرواز دو طرفه ایجاد کردیم و به این فکر کردیم که چگونه پرندگان را برای پرواز از طریق شکاف 16 سانتی متر مربعی در پارتیشن جدا کننده دو طرف آموزش دهیم.” 4.75 اینچ). “سپس کاترین ایده شگفت انگیز استفاده از پاداش های متناوب را داشت.”
به این معنی که تیم تغذیهکنندههایی به شکل گل حاوی یک جرعه محلول شکر را در دو طرف مانع قرار دادند، اما فقط پس از بازدید پرنده از تغذیهکننده مقابل، از راه دور دانخوریها را پر کردند. این امر پرندگان را تشویق کرد که به طور مداوم بین دو تغذیه کننده از طریق دهانه پرواز کنند.
محققان سپس شکل سوراخ را از بیضی به گرد تغییر دادند و ارتفاع، عرض و قطر آن را از 12 سانتی متر تا 6 سانتی متر تغییر دادند و با دوربین های پرسرعت از مانور پرندگان فیلم گرفتند. Badger یک برنامه کامپیوتری نوشت تا موقعیت منقار و نوک بال هر پرنده را هنگام نزدیک شدن و عبور از دهانه ردیابی کند.
آنها دریافتند که وقتی پرندگان به دهانه نزدیک میشوند، اغلب برای ارزیابی آن قبل از سفر به پهلو، یک بال را به سمت جلو دراز میکنند، در حالی که بال دیگر را به عقب میبرند، بالهای خود را تکان میدهند تا وزن خود را در حین عبور از دهانه تحمل کنند. سپس بال های خود را به جلو زدند تا به سفر خود ادامه دهند.
موضوع این است که آنها هنوز هم باید وزنی را که از دو بال وارد می شود تحمل کنند و سپس نیروی رانش افقی را که آن را به جلو می راند، کنترل کنند. دادلی می گوید و آنها این کار را با جناح راست و چپ انجام می دهند که کارهای بسیار عجیبی انجام می دهند. “باز هم، این فقط نمونه دیگری از این است که چگونه، وقتی در برخی موقعیت های آزمایشی فشار داده می شود، می توانیم توابع کنترلی را استخراج کنیم که فقط در مرغ مگس خوار استاندارد نمی بینیم.”
“وزوز بالستیک”
از طرف دیگر، پرندگان بالهای خود را به عقب زدند و آنها را به بدنشان چسباندند، و از میان آنها تیراندازی کردند – ابتدا منقار، مانند گلوله – قبل از اینکه بالهای خود را به جلو بزنند و با خیال راحت به بال زدن ادامه دهند.
دادلی میگوید: «به نظر میرسد که آنها به دنبال روش سریعتر، وزوز بالستیک هستند، زیرا با این سیستم بیشتر آشنا میشوند.
تنها زمانی که پرندگان به کوچکترین دهانهها نزدیک شدند که عرض بالها به اندازه نصف بال بود، پرندگان بهطور خودکار به عقبنشینی و سر خوردن متوسل شدند، حتی اگر با این چیدمان آشنا نبودند.
این تیم خاطرنشان کرد که تنها حدود 8 درصد از پرندگان هنگام عبور از مانع بال های خود را قطع کردند، اگرچه یکی از آنها دچار یک برخورد شدید شد. حتی پس از آن، پرنده قبل از انجام موفقیت آمیز مانور مجدد و ادامه راه، به سرعت بهبود یافت.
Badger خاطرنشان می کند: “توانایی انتخاب از بین چندین استراتژی برای غلبه بر موانع ممکن است به حیوانات اجازه دهد تا به طور قابل اعتمادی از شکاف های باریک عبور کنند و از اشتباهات خود بازگردند.”
دادلی امیدوار است آزمایشهای بیشتری انجام دهد، شاید با یک سری دهانههای مختلف، مشخص کند که پرندگان چگونه از موانع متعدد عبور میکنند.
این کار توسط بنیاد ملی علوم تامین شد.
منبع: یو سی برکلی




