نجات شجاع قطب جنوب: برگرداندن پاسگاه شاکلتون به زندگی

شهر استرومنس در جنوب جورجیا که زمانی یک ایستگاه شلوغ شکار نهنگ بود، بیش از نیم قرن است که متروکه مانده است. شصت و پنج زمستان سخت از زمانی که نهنگداران مستقر در آنجا به خانه بازگشتهاند، میگذرد و ساختمانهای خالی را به کلبههای ویران تبدیل میکنند که مسافران کشتیهای کروز از راه دور دیده میشوند. اکنون تنها ساکنان عادی فوک ها و پرندگان دریایی هستند.
اما اخیراً فعالیت های زیادی در ایستگاه وجود داشته است. طی یک سال گذشته، حدود دوازده نفر در ماموریت نجات ساختمانی بودند که زمانی کلبه مدیر ایستگاه بود – و محل هماهنگی طرحی مفصل در سال 1916 برای نجات خدمه یکی از برجستهترین کاشفان قطب جنوب، ارنست شاکلتون.
در سال 1915، شاکلتون و خدمهاش در نزدیکی یک زمین کوچک به نام جزیره فیل غرق شدند. نزدیکترین کمک تقریباً 800 مایل دورتر، در استرومنس بود، بنابراین شاکلتون با خدمهاش فرانک ورسلی و تام کرین سوار یک قایق نجات شد تا سعی کنند به ایستگاه کمکرسانی میانی برسند. شاکلتون این سفر خطرناک را در زندگی نامه خود به نام «جنوب» ثبت کرد و اشاره کرد که این سه تا زمانی که از کوه ها به سمت استرومنس عبور کردند در آب یخ زده و گرسنه بودند.
شاکلتون در مورد رویکرد نهایی نوشت: «در حالی که از سرما میلرزیم، اما با دلهای سبک و شاد، به سمت ایستگاه صید نهنگ حرکت کردیم، که اکنون بیش از یک مایل و نیم دورتر نیست. سختی های سفر پشت سرمان است».
از کلبه، آنها با نهنگداران محلی برای هماهنگ کردن نجات خدمه سرگردان خود کار کردند. نکته قابل توجه این است که طی 20 ماهی که ملوانان روی یخ گیر افتاده بودند، تلفات جانی نداشت.
اکنون، پس از گذشت بیش از یک قرن، کلبه مدیر تثبیت شده است تا یک قرن دیگر از آب و هوای قطبی را تحمل کند. و به لطف یک مدل دیجیتالی از این سازه که روز دوشنبه منتشر شد، بازدیدکنندگان از راه دور میتوانند آن را در طول اعصار ببینند و تاریخ آن را به عنوان محل یکی از دلخراشترین نجاتها در سالهای اولیه اکتشاف قطب جنوب آشکار کنند.
کشف تاریخ کلبه
دیکی هال که به همراه همسرش، نینی وان در مروه پروژه را رهبری می کند، در مورد این ساختمان گفت: وقتی تیم مرمت – همه پیمانکاران موسسه غیرانتفاعی میراث تاریخی جورجیا جنوبی – به سایت کلبه رسیدند، “تنها چیزی که می توانستیم واقعاً در مورد آن بگوییم این بود که هنوز پابرجا بود.” وقتی در ورودی را باز کردیم، جایی که قرار بود یک طبقه و یک اتاق نشیمن وجود داشته باشد، همه آن پوسیده بود و به زیرزمین سقوط کرد.
تنها راه رسیدن به جورجیا جنوبی با قایق است، بنابراین تیم مرمت یک کشتی کانتینری را با هر ماده ای که ممکن است برای پروژه نیاز داشته باشد، بارگیری کردند، مانند درها و پنجره های مناسب دوره، تخته های کف جدید و حتی یک بیل مکانیکی کوچک. این تجهیزات که از نروژ و بریتانیا تحویل داده شده بود، سپس از طریق آمریکای جنوبی به تنها بندر جورجیا جنوبی ارسال شد. از آنجا، تیم تدارکات را در سراسر جزیره 1450 مایلی مربعی به محل کار استرومنس حمل کرد.
پس از برداشتن آجرهای متلاشی شده و چوب های پوسیده چند صد ساله، تیم این سازه را طی چند هفته از پایه بازسازی کرد و در طول مسیر قطعاتی از تاریخ آن را کشف کرد.
هلن بالفور، دستیار متصدی موزه جورجیا جنوبی گفت: «همانطور که لایههای مختلف را جدا میکردند، میتوانستید تعداد بیشتری از افرادی را که آنجا بودند ببینید.
هر یک از آثار به دست آمده از لاشه هواپیما توسط کارکنان موزه در جزیره جدا و تجزیه و تحلیل شد. تیم ساخت، برای مثال، رول هایی از مشمع کف اتاق استفاده نشده و مصالح ساختمانی اضافی از زمان ساخت کلبه، و همچنین یک کلاه نمدی و یک میله اسکی دست ساز در یک بخش مهر و موم شده از سقف پیدا کردند. آنها همچنین کرم مو، خمیر دندان و تیغهایی را در کشوی حمام طبقه بالا که در زندگینامه Shackleton ذکر شده است، پیدا کردند.
تعدادی از این اشیاء به مجموعه آثاری خواهند پیوست که در موزه جورجیا جنوبی، یکی از دورافتاده ترین موزه های جهان نگهداری می شود.
عصر قهرمانانه اکتشاف
اکسپدیشن بد بخت، که شاکلتون و خدمه اش را به سمت جنوب جورجیا رفت، سومین بازدید کاوشگر از قطب جنوب بود. هر یک از سفرهای او تقریباً در زمان واقعی توسط نشریاتی از جمله نیویورک تایمز ضبط شد، و شاکلتون با ارسال تلگراف به رسانه ها جزئیات پیروزی ها و شکست های خود را نشان داد.
یکی از پیامهای روزنامه بریتانیایی دیلی کرونیکل حاوی درخواست کمک او بود: «وقتی جزیره فیل را ترک کردیم، همه چیز خوب بود، اما به کمک فوری نیاز است». پیامهای دیگری که به تایمز ارسال شده است، مسیرهای پیشنهادی سفر، تأخیرها، تأمینکنندگان مالی، تجهیزات و خدمه و اهداف علمی را که کاشف را به اقصی نقاط زمین رسانده است، تشریح میکند.
مانند دیگر کاشفان قطب جنوب نسل خود، شاکلتون مناطق ناشناخته را ترسیم کرد و برخی از اولین کتاب های مرجع هواشناسی و نقشه های منطقه را ایجاد کرد. بسیاری از این نقشه ها هنوز به عنوان نقاط داده تاریخی برای مقایسه با مشاهدات جدید استفاده می شوند. و دستنوشتهها، عکسها و سایر اسناد از آن سفرها نسلهای دیگر را به کاوش در قطب جنوب برانگیخته است.
خانم بالفور که پدربزرگهایش هر دو در قطب جنوب به عنوان نهنگباز کار میکردند، میگوید: «حتی نهنگها زیادی بودند که کتاب او را میخواندند». این الهام بخش آنها شد که به یک سفر سفر کنند یا به نوعی به دنبال ماجراجویی باشند.
سفر استقامتی یکی از آخرین اکسپدیشن هایی بود که به عنوان عصر قهرمانانه اکتشافات قطب جنوب شناخته می شود، که در دهه 1890 آغاز شد و تقریباً زمانی پایان یافت که شاکلتون آخرین سفرهای خود را برای نقشه برداری از خط ساحلی قطب جنوب انجام می داد. پس از آن دوران، علم در این منطقه به زودی بیشتر شبیه آنچه امروز می بینیم شد: هواپیماهایی که در بالای سرشان می چرخند تا نقشه های هوایی ایجاد کنند و تیم های بزرگی از محققان از هسته های یخ نمونه برداری می کنند و مشاهداتی از آب و هوا انجام می دهند.
اکنون پس از گذشت بیش از یک قرن، آثار کمی از دوران قهرمانی باقی مانده است که کاشفان و دوستداران تاریخ قطبی را به بقایای آن میچسبند.
بری لیپمن، یکی از طرفداران خودخوانده Shackleton که بودجه پروژه های تثبیت و دیجیتالی سازی را تأمین می کند، گفت: «این بزرگترین داستان بقا در تاریخ است.
پنجره ای جدید به گذشته
در این ماه، تیمی از مورخان تلاش کردند تا سفر شاکلتون را که از جزیره فیل به ویلای تازه بازسازی شده سفر می کرد، بازسازی کنند. اما، مانند کاشفان یک قرن پیش، آنها با مشکلاتی مواجه شدند: بادهای شدید، برف سنگین و دوره ای از هیپوترمی، سفر مورخان را قطع کرد.
تیم بازسازی یکی از معدود افرادی است که می توانند شخصاً از ویلا دیدن کنند. در منطقه ای قرار دارد که به دلیل آزبست ممنوع است. با این حال، کنجکاوهای قطبی اکنون می توانند مدل دیجیتالی این سازه را کشف کنند.
پس از اینکه تیم مرمت ویلا را تثبیت کرد و کارهای نهایی را انجام داد – یک لایه رنگ جدید، همچنین پنجرهها و درهای جدید – یک تیم جدید وارد شدند تا از هر اینچ ویلا هزاران عکس را جمعآوری کرده و در مدلی از ساختمان اسکن شده با لیزر قرار دهند.
آرت لوری که این مدل را ایجاد کرده است، گفت: این فرآیند “مختلف کار بود”. “شما همچنین با حیات وحش سر و کار دارید، زیرا فوک هایی دارید که در اطراف سرگردان هستند و آنها همیشه بسیار کنجکاو هستند و گاز می گیرند.”
دوقلو دیجیتال نیز ویلا را مانند 110 سال پیش ارائه می دهد. با استفاده از عتیقههایی که از مجموعههای موزه عکسبرداری و اسکن شدهاند، ساختار دیجیتالی پر از آن چیزی است که شاکلتون، ورسلی و کرین ممکن است در ابتدای ورودشان دیده باشند – درست تا جعبههای تنباکو و مجموعه قهوه.
آقای لوری گفت: «این کلبه مکانی واقعاً دشوار است، اما مکانی کاملاً جادویی است. با چنین چیزهایی، میتوانیم افراد بیشتری را به صورت مجازی به آنجا ببریم.»




