توان اکولوژیکی و اقتصادی مراتع – وبلاگ مجله افق

استفاده بهتر از علفزار در اتحادیه اروپا می تواند از طبیعت محافظت کرده و کشاورزی را تقویت کند.
از جانب ودرنا سیمیچویچ
کشاورزان آلمانی در پارک ملی Lower Oder Valley در مرز شرقی با لهستان با یک دوراهی روبرو هستند: با علف هایی که به عنوان خوراک حیوانات بی فایده است چه کنند.
مانند بسیاری از همتایان خود در اروپا، این کشاورزان به دنبال جلوگیری از از دست دادن یک منبع طبیعی بالقوه ارزشمند بودند. آنها برای پاسخ به موسسه مهندسی کشاورزی و اقتصاد زیستی لایبنیتس در پوتسدام مراجعه کردند.
جوانه آلمانی
این موسسه که به نام آلمانی آن ATB شناخته می شود، بیش از یک دهه به دنبال راه هایی برای استفاده از چمن های تالاب اودر بوده است. گزینهها شامل تبدیل آن به محصولی شبیه کربن خنثی به نام بیوچار است که کاربردهای آن از بهبود کیفیت خاک تا عایقسازی ساختمان را شامل میشود.
دکتر توماس هاینریش، محقق ATB می گوید: «در برخی مواقع، ایده استفاده از آن برای تولید بیوچار بسیار امیدوارکننده شد.
بیوچار میتواند جایگزین کودهای معدنی شود یا به تولید بیوگاز، نوعی انرژی تجدیدپذیر از زبالههای آلی، از جمله کود و فاضلاب، کمک کند. برای عملی کردن این ایده، دانشمندان بر توسعه بهترین روشها برای شکستن علفهای تالاب و درمان آن با گرما برای ایجاد بیوچار متمرکز شدند.
این تحقیق بخشی از یک طرح گستردهتر با بودجه اتحادیه اروپا برای باز کردن پتانسیل غالباً نادیده گرفته شده علفزارها و ایجاد فرصتهای تجاری جدید برای مناطق روستایی در اتحادیه اروپا بود.
تحت عنوان GO-GRASSاین پروژه در اکتبر 2019 آغاز شد و تا پایان مارس 2024 ادامه دارد.
دکتر فیلیپ گراندمن، سرپرست GO-GRASS و محقق ATB، گفت: “فرصتی برای حفظ علفزارهایی که ارزش بالایی برای جامعه دارند و در عین حال استفاده از این زیست توده وجود دارد.”
فرصت ها فراوان است
بیش از 30 درصد از زمین های کشاورزی در اتحادیه اروپا – حدود 50 میلیون هکتار – توسط علفزارهای دائمی پوشیده شده است. با این حال، این منبع ارزشمند اکوسیستم توسط شهرنشینی، جنگل زدایی، تغییرات آب و هوا و بی توجهی ساده تهدید می شود.
علفزارهای دائمی دی اکسید کربن را که باعث گرم شدن سیاره می شود ذخیره می کنند و بارندگی را جذب می کنند و خطر سیل را کاهش می دهند و آب شیرین را در این فرآیند تصفیه می کنند.
آنها همچنین نقش زیادی در تغذیه حیواناتی مانند گاو، گوسفند، بز و گوزن، جذب موجودات کوچکتر از جمله پرندگان، پروانه ها و زنبورها و افزایش ارزش فرهنگی با ارائه مناظر زیبا به مردم دارند.
GO-GRASS 23 شریک از هشت کشور را متحد می کند: بلژیک، دانمارک، آلمان، مجارستان، هلند، رومانی، اسپانیا و سوئد.
این پروژه در اطراف چهار سایت کوچک نمایشی ساخته شده است که محصولات مبتنی بر علف را توسعه می دهند. علاوه بر تولید بیوچار در دره اودر پایین، سایت هایی در دانمارک، هلند و سوئد قرار دارند.
در آنجا دانشمندان موسسات مختلف با کشاورزان و صنعت همکاری می کنند تا راه های پایداری برای استفاده از چمن بیابند.
تظاهرات پویا
به عنوان مثال، در هلند، الیاف با کیفیت بالا از بریده های علف استخراج می شود و در بسته بندی و تولید کاغذ استفاده می شود.
در دانمارک، دانشمندان در حال تعیین این هستند که کدام نوع علف برای استخراج پروتئین آلی مناسب است که می تواند به عنوان خوراک خوک ها و طیور و جایگزینی سویای وارداتی کمتر سازگار با محیط زیست باشد.
و در سوئد، علف قناری نی را خرد کرده و به شکل بریکت فشرده می کنند – بستر حیوانی پایدارتر و نرم تر از خاک اره معمولی. سپس بریکت ها می توانند به عنوان کود و ماده ای برای تولید بیوگاز یا گرما استفاده شوند.
با پیشرفت این چهار فعالیت، تظاهرات بیشتری در مجارستان، رومانی و اسپانیا برنامه ریزی شده است.
تا کنون، یک یافته بالقوه کلیدی از پروژه حاصل از ارزیابی تاثیر و مدلسازی کسبوکار انجام شده توسط GO-GRASS وجود دارد: کاربران بالقوه باید از مزایای زیستمحیطی چنین محصولاتی مطلع شوند.
این به این دلیل است که این کالاها احتمالاً گرانتر از همتایان سنتی خود هستند و بدون اطلاع از مزایای زیست محیطی خرید آنها، مصرف کنندگان ممکن است تمایل کمتری به پرداخت قیمت بالاتر داشته باشند.
متولیان سنتی، مدیران با تکنولوژی بالا
گراندمن گفت که کشاورزان نیز با توجه به نقشی که در ذخیره دی اکسید کربن دارند، مستحق حمایت مالی عمومی به عنوان نگهبان مراتع هستند.
او گفت: «علفزارهای دائمی، غرقهای کربنی عظیم هستند. بسیار مهم است اگر کشاورزان واقعاً از ترسیب کربنی که با مراقبت از مراتع فراهم میکنند پاداش دریافت کنند.»
درس های GO-GRASS به کشاورزان و سیاست گذاران در مورد نحوه استفاده بهینه از علفزارها اطلاع می دهد. این پروژه قصد دارد کتابچه راهنمای منبع باز و پشتیبانی آنلاین را ارائه دهد.
ظرفیت ذخیرهسازی کربن در مراتع نیز مورد توجه یک پروژه تحقیقاتی با بودجه اتحادیه اروپا قرار گرفته است SUPER-Mrکه قرار است پس از تقریباً شش سال در فوریه 2024 به پایان برسد.
14 کشور در اروپا و 22 سازمان همکار در این پروژه مشارکت دارند. هدف آن کمک به کشاورزان و سیاست گذاران است تا نه تنها از ظرفیت ذخیره کربن مراتع، بلکه از نقش آنها در تولید مواد غذایی، کیفیت آب، کنترل سیل، تنوع زیستی و جذابیت چشم انداز بهره ببرند.
دکتر پل نیول پرایس، هماهنگ کننده علمی SUPER-G و معاون مدیر گروه مشاوره کشاورزی و محیط زیست مستقر در بریتانیا، ADAS، گفت: «نکته کلیدی درک بهتر این است که چگونه می توان علفزارهای دائمی را بهتر مدیریت کرد.
فن آوری های مدرن، که بسیاری از کشاورزان در اروپا از قبل استفاده می کنند، می توانند در اینجا کمک کننده باشند.
به عنوان مثال، برخی از مزارع از “حصار مجازی” برای کنترل حرکت دام ها با سیگنال های ارسال شده به قلاده های GPS استفاده می کنند. برخی دیگر از تصاویر ماهواره ای برای یافتن علف هایی با محتوای پروتئین بالاتر یا قابلیت هضم بهتر استفاده می کنند.
“نقطه شیرین”
تیم SUPER-G گفت: نتایج تا کنون – بر اساس ارزیابی مزرعه و کشاورزی تجربی در شش منطقه اتحادیه اروپا – نشان میدهد که کشاورزان میتوانند همزمان در چندین جبهه عمل کنند.
نیوول پرایس گفت: “به نظر می رسد یک “نقطه شیرین” از شدت مدیریت وجود دارد که در آن کشاورزان می توانند به طیف وسیعی از نتایج دست یابند. “شما سطوح خوبی از تولید چمن با کیفیت خوب دریافت می کنید، اما کربن زیادی نیز ذخیره می کنید و این برای تنوع زیستی خوب است.”
محققان همچنین نگرش کشاورزان به طرحهای اتحادیه اروپا را که هدف آن تعادل بین نیاز اروپا به تولید غذای کافی با جاهطلبیهای زیستمحیطی تحت قرارداد سبز اروپا است، ارزیابی کردند.
مانند گراندمن GO-GRASS، نیول پرایس گفت که موردی برای ارائه حمایت مالی به کشاورزان برای دستیابی به اهداف زیست محیطی اتحادیه اروپا وجود دارد.
او گفت: “ما دریافتیم که اگر آنها برای خدمات اکوسیستمی که ارائه می کنند نیز پول دریافت کنند، به احتمال زیاد روش های خاصی را اتخاذ می کنند.”
هر دو GO-GRASS و SUPER-G نشان می دهند که وقتی نوبت به باز کردن پتانسیل علفزارها در سراسر اروپا می رسد، محققان اجازه نمی دهند که چمن زیر پای آنها رشد کند.
تحقیق در این مقاله توسط اتحادیه اروپا تامین مالی شده است. نظرات مصاحبه شوندگان لزوماً منعکس کننده نظرات کمیسیون اروپا نیست.
اطلاعات بیشتر
این مقاله در ابتدا در افقمجله تحقیقات و نوآوری اتحادیه اروپا.
متصل



