این سیستم می تواند آب دریا را قابل شرب کند

محققان به موفقیت بزرگی در نمکزدایی با جریان ردوکس دست یافتهاند، یک تکنیک الکتروشیمیایی نوظهور که میتواند آب دریا را به آب آشامیدنی تبدیل کند و همچنین انرژیهای تجدیدپذیر مقرونبهصرفه را ذخیره کند.
در مقاله ای که در گزارش سلول علم فیزیکمحققان سرعت حذف نمک یک سیستم نمکزدایی جریان اکسیداسیون و کاهش (RFD) را تقریباً 20 درصد افزایش دادند در حالی که با بهینهسازی نرخ جریان سیال، مصرف انرژی را کاهش دادند.
RFD مزایای متعددی را ارائه می دهد. این سیستمها یک رویکرد مقیاسپذیر و انعطافپذیر برای ذخیرهسازی انرژی ارائه میکنند و امکان استفاده کارآمد از منابع انرژی تجدیدپذیر متناوب مانند خورشیدی و باد را فراهم میکنند. RFD همچنین نوید یک محصول کاملاً جدید را می دهد پاسخ به بحران جهانی آب
“با ادغام یکپارچه ذخیره سازی انرژی و نمک زدایی، چشم انداز ما ایجاد یک راه حل پایدار و کارآمد است که نه تنها مطابق با تقاضای رو به رشد آندره تیلور، استاد مهندسی شیمی و بیومولکولی در دانشکده مهندسی تاندون دانشگاه نیویورک و مدیر DC-MUSE (کربن زدایی از تولید شیمیایی با استفاده از برق رسانی پایدار) می گوید: برای آب شیرین، اما از حفاظت از محیط زیست و ادغام انرژی های تجدیدپذیر نیز پشتیبانی می کند.
RFD هم می تواند وابستگی به شبکه های برق معمولی را کاهش دهد و هم انتقال به یک فرآیند شیرین سازی آب بدون کربن و سازگار با محیط زیست را ارتقا دهد. علاوه بر این، ادغام باتریهای جریان ردوکس با فناوریهای نمکزدایی، کارایی و قابلیت اطمینان سیستم را بهبود میبخشد.
توانایی ذاتی باتریهای جریان ردوکس برای ذخیره انرژی اضافی در طول دورههای فراوانی و تخلیه آن در زمان اوج تقاضا بهطور یکپارچه با نیازهای نوسان انرژی فرآیندهای نمکزدایی مطابقت دارد.

پیچیدگی سیستم شامل تقسیم آب ورودی به دو جریان است: یک جریان نمک (تصویر بالا، CH 2) و یک جریان نمک زدایی (تصویر بالا، CH 3). دو کانال اضافی حاوی الکترولیت و مولکول ردوکس هستند (تصویر بالا، A). این کانال ها به طور موثر توسط یک غشای تبادل کاتیونی (CEM) یا یک غشای تبادل آنیونی (AEM) جدا می شوند.
در CH 4، الکترون ها از کاتد به مولکول ردوکس جریان می یابند و Na+ را استخراج می کنند که از CH 3 منتشر می شود. سپس مولکول اکسیداسیون و کاهش Na+ به CH 4 منتقل می شود، جایی که الکترون ها توسط مولکول های ردوکس به آند جریان می یابند و Na+ در این پتانسیل مشترک، یون های Cl- از CH3 از طریق AEM به CH2 حرکت می کنند و جریان محلول نمک غلیظ را تشکیل می دهند. بنابراین، CH 3 جریان آب شیرین را تولید می کند.
استیون آکوی مکلین، نویسنده اول، کاندیدای دکترای تاندون در مهندسی شیمی و بیومولکولی، میگوید: «ما میتوانیم زمان ماندن آب دریای ورودی را برای تولید آب آشامیدنی با کارکردن سیستم در حالت تک گذر یا دستهای کنترل کنیم».
در عملیات معکوس، جایی که آب نمک و آب شیرین مخلوط می شوند، انرژی شیمیایی ذخیره شده را می توان به تبدیل کرد برق تجدید پذیر. در اصل، سیستمهای RFD میتوانند بهعنوان شکل منحصربهفردی از «باتری» برای جذب انرژی اضافی ذخیرهشده از منابع خورشیدی و باد عمل کنند.
این انرژی ذخیره شده می تواند در صورت تقاضا آزاد شود و در صورت نیاز یک مکمل انعطاف پذیر و پایدار برای سایر منابع برق فراهم کند. عملکرد دوگانه سیستم RFD پتانسیل آن را نه تنها در نمکزدایی، بلکه به عنوان کمکی نوآورانه در راهحلهای انرژی تجدیدپذیر نشان میدهد.
در حالی که تحقیقات بیشتر ضروری است، یافتهها مسیر امیدوارکنندهای را به سمت یک فرآیند RFD مقرونبهصرفهتر نشان میدهد – پیشرفتی حیاتی در تقاضای جهانی برای آب آشامیدنی بیشتر.
با تشدید تغییرات اقلیمی و رشد جمعیت، مناطق بیشتری با کمبود آب دست و پنجه نرم میکنند که بر اهمیت روشهای نوآورانه و کارآمد نمکزدایی تاکید میکند.
محققان دیگری از دانشگاه نیویورک و دانشگاه شانگهای جیائو تونگ در چین به این کار کمک کردند.
منبع: NYU



