روشی جدید برای وادار کردن پروتئین های بیماری زا به تخریب – محقق علمی

بسیاری از داروهای امروزی مولکول های کوچک و ساده ای هستند. آنها معمولاً با تنظیم فعالیت پروتئین های درگیر در فرآیندهای پاتولوژیک از ریل کار می کنند – این دقیقاً همان چیزی است که توسعه آنها را بسیار پیچیده می کند. بنابراین، برای هر پروتئین، یک مولکول بسیار سازگار باید ایجاد شود تا در قفل مناسب – محل فعال پروتئین – به عنوان یک کلید با درجه امنیت بالا قرار گیرد. با این حال، پروتئین هایی که به طور فعال در فرآیندهای پاتولوژیک از مسیر خارج می شوند، تنها بخشی از پروتئین های مرتبط با بیماری را تشکیل می دهند. در نتیجه، بسیاری از پروتئین ها هنوز از نظر درمانی “غیر دارویی” در نظر گرفته می شوند.
اکثر پروتئینهای غیرقابل دارو اهداف جالبی در تحقیقات سرطان هستند. شاید معروف ترین آنها پروتئین کوچک Ras باشد. تنها یک تغییر کوچک در Ras برای روشن کردن غیرقابل برگشت کلید رشد سلولی کافی است – با عواقب جدی: سلول ها به سرعت و غیرقابل کنترل تکثیر می شوند. جهش Ras در تقریبا یک چهارم تومورها رخ می دهد. در یک مطالعه پیشگامانه در سال 2013، تیمی از محققان به رهبری هربرت والدمن از MPI در دورتموند، استراتژی جدیدی را برای ساختن Ras، که قبلا غیرقابل درمان و قابل دارو بود، توسعه دادند: به جای هدف قرار دادن مستقیم Ras، محققان از یک مولکول ویژه طراحی شده برای خنثی کردن پروتئین کمکی استفاده کردند. PDEd، انتقال و در نتیجه فعالیت Ras در سلول را دستکاری می کند. با این حال، محققان نتوانستند به طور کامل فعالیت سرطانزای Ras را متوقف کنند.
تنها دو سال پس از کار والدمن، محققان آمریکایی دسته جدیدی از داروها را برای از بین بردن پروتئین های پاتولوژیک توسعه دادند: آنها به عنوان PROTACs (کایمراهای هدفدار پروتئولیز) شناخته می شوند. این ترکیبات به طور موثر سیستم حذف ضایعات پروتئینی بدن را ربوده است. این مولکول بزرگ که از دو بازو تشکیل شده است، پروتئین مورد نظر را در یک طرف و لیگاز E3 از سیستم پروتئین گیر را از طرف دیگر جذب می کند و سیستم روبنده را وادار می کند تا پروتئین پاتولوژیک را دور بیندازد. والدمن می گوید: «این یک نبوغ است، یک دستاورد علمی واقعاً خارق العاده. به جای مهار فعالیت آنزیمی پروتئین هدف در یک فرآیند پیچیده، PROTACها فقط باید با گزینش پذیری بالا به هدف خود متصل شوند. از نظر تئوری، این اصل به طور جهانی برای همه پروتئینها، از جمله انتقالدهنده Ras ما PDEd قابل اجرا است، همانطور که در کار فعلی خود با موفقیت نشان دادهایم.»

شیمیدانان Waldmann و Winter، همراه با تیم خود، یک PROTAC جدید متشکل از بازدارنده PDEd را ایجاد کردند. آنها این بازدارنده را به یک مولکول به خوبی مطالعه شده مرتبط می کنند که به سیستم تخریب دیگری هشدار می دهد که می تواند اجزای سلولی بزرگتر را نیز پردازش کند. جورج وینتر می گوید: «با این حال، صفحه نمایش ما نشان داد که به جای فعال کردن آنچه ماکرواتوفاژی می نامیم، PROTAC ما سیستم تخریب پروتئین را فعال می کند. او در ادامه توضیح میدهد: «چیزی که بهویژه جالب است این است که PROTAC ما لیگاز جدیدی را که قبلاً در دسترس نبود به استراتژی PROTAC متصل میکند.»
در حال حاضر، عملاً تنها دو لیگاز E3 وجود دارد که می توانند به عنوان محل اتصال برای PROTACها استفاده شوند. با این حال، بیش از 600 لیگاز E3 در بدن ما وجود دارد. و برخی از آنها فقط در بافت های بسیار خاص وجود دارند. والدمن با نگاه به آینده می گوید: «لیگازهای بافتی را می توان برای کنترل خاص محل فعالیت دارو استفاده کرد. “کشف نسبتاً بینظیر ما اجازه میدهد تا تحقیقات بیولوژیکی و دارویی-شیمیایی بیشتر لیگازهایی را که کشف کردهایم، انجام دهیم. این ممکن است به گسترش دامنه PROTACهای قابل استفاده دارویی کمک کند و روزی تجزیه پروتئین هدفمند در بافتهای خاص را ممکن کند.”
تصویر: MPI فیزیولوژی مولکولی
برای خبرنامه Daily Dose ثبت نام کنید و بهترین اخبار علمی صبحگاهی را از سراسر وب دریافت کنید که مستقیماً به صندوق ورودی شما تحویل داده می شود؟ به آسانی صبح یکشنبه است.
در حال پردازش…
موفق باشید! شما در لیست هستید.
اوه! خطایی روی داد و نتوانستیم اشتراک شما را پردازش کنیم. لطفا صفحه را مجددا بارگذاری کنید و دوباره تلاش کنید.



