مقالات

ویروس های مشترک انسان و دام چگونه گونه ها را پرش می کنند


خوردن گوشت خوک. گزیده شدن توسط پشه. با سگ خود بازی کنید

تعامل با حیوانات بخش مشترک اما قابل توجهی از تجربه انسان است. در حالی که بیشتر برخورد با حیوانات بی ضرر است، برخی از آنها می تواند تهدیدی جدی برای سلامت انسان باشد.

حیوانات دارای عوامل عفونی به نام “زئونوز” هستند که می تواند به انسان سرایت کند و باعث بیماری شدید شود (1). ما به احتمال زیاد از حیواناتی مانند خوک، گاو یا جوندگانی که نقش مهمی در زندگی روزمره ما به عنوان منابع غذایی یا ساکنان محیط ما دارند، آلوده می شویم. در سال‌های اخیر، افزایش شدیدی در تعداد زئونوزهای در حال ظهور وجود داشته است زیرا تقاضاهای دنیای مدرن رابطه بین انسان و حیوانات را تغییر می‌دهد (2، 3). تغییرات کاربری زمین و تخریب زیستگاه تنوع زیستی را کاهش داده و بسیاری از حیوانات را مجبور به تماس نزدیکتر با انسان کرده است و فعل و انفعالاتی را افزایش می دهد که می تواند منجر به انتقال ویروس شود (4). علاوه بر این، پیوستگی جهانی و سهولت سفرهای بین المللی، انتشار سریع پاتوژن های جدید را در سراسر جهان بسیار آسان تر می کند. ظهور اخیر ویروس‌های مشترک انسان و دام مانند ویروس کرونا COVID-19 SARS-CoV-2، که اعتقاد بر این است که منشاء خفاش‌ها است، و ویروس آبله میمون که منشأ جوندگان است، نمونه‌های برجسته‌ای از اثرات عفونت‌های مشترک بین انسان و دام بر سلامت عمومی ارائه می‌دهند. (5، 6).

در سطح بیولوژیکی، عوامل متعددی به ویروس‌های مشترک انسان و دام مانند SARS-CoV-2 کمک می‌کنند تا از مرزهای گونه‌ها از حیوانات به انسان بپرند. یکی توانایی ویروس برای ورود به سلول انسان است. ورود توسط فعل و انفعالات بین پروتئین های روی سطح ویروس و پروتئین هایی به نام گیرنده هایی که در غشای سلولی تعبیه شده اند تنظیم می شود. این ویروس همچنین با گیرنده های موجود در غشای سلولی میزبان حیوانی خود تعامل دارد، بنابراین اگر انسان ها دارای همان نوع گیرنده باشند، ورود به سلول انسانی امکان پذیر است. برای مثال، پروتئین‌های سطحی SARS-CoV-2 به آنزیم مبدل آنژیوتانسین (ACE2)، گیرنده‌ای که در بسیاری از حیوانات مانند گوسفند، بز و خفاش یافت می‌شود، متصل می‌شوند (7). گیرنده ACE2 همچنین در سطح سلول‌های گلو و ریه انسان یافت می‌شود و اتصال پروتئین‌های سطح SARS-CoV-2 را امکان‌پذیر می‌سازد (8). پروتئین های سطح ویروسی در طول زمان تکامل می یابند و تغییرات ژنتیکی را انباشته می کنند که می تواند اتصال گیرنده را بهبود بخشد و شانس ورود ویروس به سلول را افزایش دهد (9).

اما برای ایجاد بیماری های تنفسی، ویروس باید قادر به تولید مثل باشد. برای انجام این کار، باید از تشخیص توسط سیستم ایمنی ذاتی ما اجتناب کند – اولین خط دفاعی در برابر پاتوژن های خارجی. ویروس و سلول آلوده در یک بازی ایمونولوژیک طناب کشی شرکت می کنند تا کنترل فرآیندهای سلول میزبان را به دست آورند. به عنوان مثال، با شناسایی یک ویروس در داخل یک سلول، سلول مولکول های کوچکی به نام اینترفرون تولید می کند که عفونت ویروسی را مهار می کند. SARS-CoV-2 با تولید پروتئین خاصی که می تواند تولید اینترفرون را سرکوب کند، با این دفاع ایمنی مقابله می کند (10). ویروس‌هایی که می‌توانند با موفقیت از پاسخ ایمنی میزبان فرار کنند، می‌توانند سلول را سخت کنند تا محیطی مناسب برای تکثیر ویروس ایجاد کنند.

تنوع ویروسی یکی دیگر از عوامل مهم در انتقال ویروس های مشترک بین انسان و دام است. هرچه نسخه‌های بیشتری از ویروس وجود داشته باشد، احتمال بیشتری وجود دارد که بتواند به طور مؤثر وارد سلول انسانی شود، از سیستم ایمنی فرار کند و تکثیر شود. ما می توانیم روند انتقال ویروس را به عنوان یک ماراتن تصور کنیم که در آن جایزه در پایان با موفقیت میزبان جدیدی را آلوده می کند. تغییرات در ویروس اصلی می تواند به او کفش های ورزشی بهتر یا استقامت بالاتری بدهد و به او کمک کند تا به خط پایان برسد.

ویروس های مشترک انسان و دام چگونه گونه ها را پرش می کنند
توانایی یک ویروس برای ورود به سلول به تعامل بین پروتئین های سطح ویروس و گیرنده های سطح سلول بستگی دارد. (عکس: CDC در Unsplash).

این تغییرات می تواند به صورت جهش رخ دهد. برای مثال، کروناویروس‌ها اطلاعات ژنتیکی خود را به‌عنوان RNA ذخیره می‌کنند و در طول تکثیر، آنزیمی به نام RNA پلیمراز وابسته به RNA، نسخه‌های جدیدی از این RNA ویروسی تولید می‌کند. آنزیم بدون خطا نیست و می تواند جهش هایی را در طول همانندسازی به توالی RNA وارد کند (11). آنزیم دیگری که به نام اگزوریبونوکلئاز شناخته می شود، نوکلئوتیدها را از RNA جدا می کند تا به ویرایش خطاهای وارد شده در حین همانندسازی کمک کند، اما همچنین کامل نیست. (12). تنوع در هر دو جهش و نحوه ویرایش آنها می تواند انواع ویروسی جدیدی را برای ورود به ماراتن ایجاد کند.

منبع دیگر تنوع ویروسی، نوترکیبی است، که زمانی اتفاق می‌افتد که آنزیم RNA پلیمراز از توالی RNA اصلی در حال کپی کردن به ناحیه جدیدی از ویروس یا منبع کاملاً جدیدی از مواد ژنتیکی در سلول است (13). همانند جهش‌ها، نوترکیبی می‌تواند یک نوع ویروسی ایجاد کند که شانس بیشتری برای غلبه بر موانع ژنتیکی و ایمنی مرتبط با آلوده کردن میزبان جدید دارد.

توانایی یک ویروس برای جهش از مرزهای گونه ها رابطه پیچیده ای بین تکامل ویروس و ژنتیک و پاسخ ایمنی انسان است. همانطور که ما به مقابله با همه‌گیری کووید-19 ادامه می‌دهیم، شیوع آبله میمون‌ها و نگرانی‌ها در مورد ویروس‌هایی که به‌طور اجتناب‌ناپذیر در آینده پدیدار خواهند شد، دانشمندان در حال توسعه روش‌هایی برای شناسایی و طبقه‌بندی ژنتیکی تا حد امکان ویروس‌ها و ارزیابی پتانسیل آن‌ها هستند. گسترش یابد و باعث بیماری شود. (14، 15). این پایگاه‌های اطلاعاتی توالی ابزار ارزشمندی در تلاش برای کشف پاتوژن‌های موجود و مواردی هستند که هنوز کشف نشده‌اند.

منابع:

  1. https://www.cdc.gov/onehealth/basics/zoonotic-diseases.html
  2. https://www.nature.com/articles/d41586-020-02341-1
  3. https://www.nature.com/articles/d41586-022-01198-w
  4. https://www.theatlantic.com/magazine/archive/2020/09/coronavirus-american-failure/614191/
  5. https://www.science.org/doi/10.1126/science.abh0117
  6. https://www.who.int/news-room/fact-sheets/detail/monkeypox
  7. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC7817217/
  8. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC7356137/
  9. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC8167834/
  10. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC8934133/
  11. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC8313503/
  12. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3744431/
  13. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC8603903/#CR68
  14. https://www.nature.com/articles/s41564-022-01089-w
  15. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC7656497/

  • مادلین رولینز

    مادلین دکترای خود را در میکروبیولوژی و ایمونولوژی از دانشکده پزشکی دانشگاه نورث وسترن فاینبرگ دریافت کرد. او در حال حاضر یک دانشجوی فوق دکترا در دانشگاه شیکاگو است که بر روی تعیین ساختار ماشین آلات مولکولی درگیر در ساخت پروتئین های غشایی کار می کند.



Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا