چگونه فناوری نانو میتواند مصرف انسولین را ایمنتر و آسانتر کند؟

به لطف پیشرفت در فناوری نانو، افراد مبتلا به دیابت ممکن است به زودی بتوانند تزریقات را با اشکال خوراکی خوشمزه تری از انسولین، مانند شکلات بدون قند جایگزین کنند.
تزریق انسولین برای بسیاری یک واقعیت روزمره است 150 تا 200 میلیون نفر در سراسر جهان که به انسولین نیاز دارند. همه افراد مبتلا به دیابت نوع 1 به انسولین نیاز دارند و 20 تا 30 درصد افراد مبتلا به دیابت نوع 2 نیز در طول زندگی با این بیماری به آن نیاز خواهند داشت.
این تزریق ها، اگرچه برای تامین کافی افراد مبتلا به دیابت ضروری است انسولین در بدن آنها برای اطمینان از اینکه سطح قند خون آنها بالا نمی رود، بدون چالش نیست.
تزریق انسولین می تواند منجر به کاهش قند خون یا هیپوگلیسمی زیرا ممکن است بیش از نیاز بدنشان انسولین تزریق کرده باشند، یا ممکن است زمان تزریق خود را به درستی حول وعده های غذایی تنظیم نکرده باشند. سایر عوارض جانبی عبارتند از افزایش وزن و فوبیا از سوزن.
چنین چالشهایی بهویژه بر بیماران جوان، افراد مسن و کسانی که ناتوانیهای شناختی یا جسمی دارند، تأثیر میگذارد.
از نظر تاریخی، مصرف خوراکی انسولین به جای تزریق آن بیاثر بوده است، عمدتاً به این دلیل که چنین درمانهایی توسط اسید معده شکسته میشوند یا به خوبی از روده جذب میشوند.
ولی تحقیق جدید راهی برای ارائه انسولین خوراکی معرفی کرد که با استفاده از فناوری نانو این مشکلات را دور میزند.
این سیستم انسولین را در حاملهایی با اندازه نانو که به آنها شناخته میشوند، محصور میکند نقاط کوانتومی، که تقریباً 1/10000 عرض موی انسان یا یک میلیونیم اندازه انگشت شما است. این نانوحاملها از انسولین در برابر تخریب محافظت میکنند که در معده حرکت میکند و راحتتر در روده کوچک جذب میشود.
سپس حاملان می توانند انسولین را در نقاطی از بدن که بیشتر به آن نیاز است آزاد کنند.
نقطه ای که در آن انسولین ترشح می شود تحت تأثیر سطح قند خون در بدن و وجود آنزیم ها، پروتئین های کوچکی است که قندهای خون را تجزیه می کنند.
نحوه کار این فرآیند به این صورت است که انسولین در پوششی محصور می شود که با محیط واکنش نشان می دهد. این پوشش توسط آنزیم هایی که در غلظت های بالای قند خون آزاد می شوند، تجزیه می شود.
زمانی که قند خون بالا باشد، انسولین به سرعت آزاد می شود و مهمتر از آن، زمانی که قند خون پایین است، انسولین ترشح نمی شود.
این یک روش کاربردیتر و مناسبتر برای مدیریت دیابت است، زیرا خطر بروز قند خون پایین را بسیار کاهش میدهد، زیرا انسولین به شیوهای کنترلشدهتر ترشح میشود، برخلاف تزریقهایی که در یک ضربه آزاد میشود.
پس از تکمیل مطالعات پیش بالینی، گامهای بعدی برای ارائه این فناوری به بیماران، اطمینان از اثربخشی و ایمنی آن از طریق آزمایشهای انسانی، درک هر گونه عوارض جانبی بالقوه، و پرداختن به اینکه چگونه نانوحاملها میتوانند به بهترین شکل تولید و توزیع شوند، است.
انتظار میرود آزمایشهای انسانی در سال 2025 آغاز شود.
این افزایش شیوع دیابت در منطقه هند و اقیانوس آرام یک چالش بهداشتی مهم است.
تخمین زده می شود که این بیماری در سال 2021 بر 296 میلیون بزرگسال تأثیر گذاشته و انتظار می رود تا سال 2045 به 412 میلیون نفر افزایش یابد.
دیابت نوع 2 که اغلب با سبک زندگی و عوامل محیطی مرتبط است، به عوارض عمده سلامتی مانند بیماری قلبی، سکته مغزی، نابینایی و نارسایی کلیه کمک می کند. این عوارض منجر به افزایش مرگ و میر در بیماران دیابتی می شود.
علاوه بر این، هزینه های بالای درمان دیابت، نابرابری در دسترسی به درمان را برجسته می کند که به طور نامتناسبی بر مردم کشورهای کم درآمد و مناطق دور افتاده تأثیر می گذارد.
به عنوان مثال، یک کودک 10 ساله که در سال 2021 مبتلا به دیابت نوع 1 تشخیص داده می شود، می تواند انتظار داشته باشد که به طور متوسط زندگی کنید برای 65 سال بیشتر در یک کشور با درآمد بالا، اما تنها 13 سال بیشتر در یک کشور کم درآمد.
معرفی این روش جدید تحویل انسولین خوراکی می تواند مزایای دیگری را برای افراد مبتلا به دیابت که وابسته به انسولین هستند و به جای استفاده از آن تزریق می کنند، داشته باشد. پمپ انسولین.
این می تواند کیفیت زندگی بیماران را با کاهش ناراحتی و انگ ناشی از تزریق انسولین بهبود بخشد.
به عنوان مثال، برخی از افراد ممکن است به دلیل تزریق انسولین احساس ناراحتی کنند استفاده از داروهای غیر قانونی. یا اگر یک رویداد قند خون پایین را تجربه کنند، اگر علائم آنها با مسمومیت یا بیماری روانی اشتباه گرفته شود، ممکن است احساس انگ اجتماعی کنند.
این روش همچنین اجازه می دهد تا انسولین به جای اینکه در یخچال بماند در دمای اتاق نگهداری شود. نانوحامل ساختار پروتئینی انسولین را حفظ کرده و از آن در برابر محیط محافظت می کند.
این میتواند دسترسی آن را به بیماران در مناطق دورافتاده و کشورهای کمدرآمد گسترش دهد و درمان مؤثرتری برای دیابت و کاهش هزینههای مرتبط با عوارض دیابت برای آنها فراهم کند.
همچنین این احتمال وجود دارد که این سیستم تحویل برای تجویز خوراکی سایر داروهای دیابت تزریقی، به عنوان مثال، استفاده شود. آگونیسم گیرنده GLP-1تیبا مثل اوزمپیک
نسل بعدی نانوحامل ها برای درمان علل دیابت نوع 1 و سایر بیماری های خودایمنی در حال توسعه است.
با افزایش تعداد افراد مبتلا به دیابت، توسعه استراتژی های مدیریتی جدید بسیار مهم است.
در صورت موفقیت، این فناوری می تواند تغییر قابل توجهی در روش درمان دیابت ایجاد کند، با پتانسیل ساده سازی مدیریت دیابت برای میلیون ها نفر، به ویژه برای کسانی که با موانعی برای درمان با انسولین سنتی مواجه هستند.

