مقالات

یک محقق برجسته حافظه توضیح می دهد که چگونه می توان لحظات ارزشمند را ماندگار کرد


خاطرات ما اساس شخصیت ما را تشکیل می دهند. این خاطرات، به نوبه خود، بر اساس یک فرض بسیار ساده ساخته شده اند: این اتفاق می افتد. اما همه چیز به این سادگی نیست. چاران رانگانات، استاد روانشناسی و علوم اعصاب در دانشگاه کالیفرنیا، دیویس و نویسنده کتاب جدید روشنگرانه چرا به یاد می آوریم، می گوید: «ما خاطرات خود را از طریق عمل به خاطر سپردن به روز می کنیم. “بنابراین همه این سوگیری های عجیب و غریب را ایجاد می کند و در تصمیم گیری ها نفوذ می کند. رانگانات استدلال می کند که به جای اینکه مخازن دقیق عکس از تجربه گذشته باشیم، حافظه ما بیشتر شبیه مترجمان فعال عمل می کند و به ما کمک می کند تا در حال و آینده حرکت کنیم. نکته پایانی این است که ما چه کسی هستیم و خاطراتی که برای تعریف از آنها استفاده می کنیم بسیار کمتر از آنچه فکر می کنید ثابت هستند. رانگانات می گوید: “هویت ما بر روی شن های روان ساخته شده است.”

اما اگر خاطرات قابل انعطاف هستند، چه پیامدهایی برای درک ما از خود «واقعی» وجود دارد؟ با این خطر که پرمدعا باشم، برای یک ثانیه اپیلاسیون فلسفی می کنم.

شما اهل ادعا نیستید. خوب، باشه، چون من همیشه آن منتقد منتقد را پشت سرم دارم که می گوید: «این حرف را نزن!» اما سؤال شما به هدف اصلی حافظه می رسد، یعنی ایجاد توهم ثبات در یک حافظه به ما. جهانی که همیشه در حال تغییر است تغییر زیرا اگر به دنبال خاطرات بگردیم، آنها را به باورهای خود در مورد آنچه در حال حاضر در حال رخ دادن است تغییر شکل می دهیم. ما در نحوه نمونه گیری از گذشته مغرضانه خواهیم بود. ما این توهمات ثبات را داریم، اما همیشه در حال تغییر هستیم. و بسته به خاطراتی که از آنها استفاده می کنیم، این روایت های زندگی می توانند تغییر کنند.

منظورتان را از گفتن “توهم” بیشتر به من بگویید. من احتمالا در مورد کلمه “توهم” اغراق کرده ام، اما یک مولفه توهمی وجود دارد. من فکر می کنم که ما این توهم را داریم که بیشتر جهان علت و معلولی است. اما فکر می‌کنم دلیل این توهم این است که مغز ما دائماً در تلاش برای یافتن الگوها است. چیزی که مغز انسان را بسیار پیچیده می کند این است که ما نسبت به بسیاری از گونه های دیگر جدول زمانی طولانی تری برای ادغام اطلاعات داریم. این به ما فرصتی می دهد که بگوییم: «هی، من می خواهم به صندوقدار کافی شاپ مقداری پول بدهم. باریستا در عرض یکی دو دقیقه یک فنجان قهوه به من می دهد. این یک فال روزانه است که ما انجام می دهیم. هیچ چیز نمی گوید باریستا آن قهوه را به سمت من پرتاب نمی کند. این توهم وجود دارد که ما دقیقاً می دانیم چه اتفاقی قرار است بیفتد، اما واقعیت این است که ما نمی دانیم. حافظه ممکن است از حد خارج شود: شخصی یک بار به ما دروغ گفت، بنابراین آنها هستند دروغگو؛ کسی یک بار دزدی کرد، آنها هستند یک دزد. اگر مردم از چیزی که به چشم می خورد، خاطره روشنی داشته باشند، همه دانش آنها را از نحوه کار کردن تحت الشعاع قرار می دهد. بنابراین یک توهم وجود دارد.

اگر آنچه را که به یاد می آوریم، یا لحن احساسی آنچه را که به یاد می آوریم، بر اساس نحوه تفکر ما در لحظه حال است، واقعاً در مورد صحت یک خاطره چه می توانیم بگوییم؟ من به خاطره بیشتر شبیه یک نقاشی فکر می کنم تا یک عکس. اغلب جنبه های فوتورئالیستی برای یک نقاشی وجود دارد، اما تفسیر نیز وجود دارد. همانطور که یک هنرمند پیشرفت می کند، ممکن است یک موضوع را بارها و بارها مرور کنند و بسته به اینکه الان چه کسی هستند، متفاوت نقاشی کنند. ما می‌توانیم چیزها را با جزئیات فوق‌العاده به خاطر بسپاریم، اما به آنچه به یاد می‌آوریم معنا می‌بخشیم. ما به گونه‌ای طراحی شده‌ایم که معنا را از گذشته استخراج کنیم، و در این معنا باید حقیقت وجود داشته باشد. اما علم و تخیل هم هست و گاهی خرد.

چاران رانگانات در سال 2013 یک کلاه EEG (برای خواندن سیگنال های الکتریکی از مغز) روی داوطلبی قرار می دهد.

یو سی دیویس

من فکر می کنم همه خاطرات به ظاهر غیرقابل توضیحی دارند که با ما می مانند. برای من، یک عمر پیش، این یک چیز است که در یک دوره کارآموزی بنشینم و به چشمان شخصی در آن سوی اتاق خیره شوم – که هرگز با او صحبت نکرده ام. آن تعامل دو ثانیه ای هنوز پس از 20 سال در ذهن من نقش آفرینی می کند. چه چیزی می تواند این را توضیح دهد؟ علوم اعصاب در انتخاب یک چیز و گفتن دلیل این اتفاق وحشتناک است. اما اگر از دیدگاه تکاملی به آن فکر کنید، حافظه اغلب بر اساس فرضیات مغز در مورد آنچه مهم است شکل می گیرد. خب پس مشکل اصلی چیه؟ چیزهایی که ترسناک هستند، چیزهایی که شما را میل می کنند، چیزهایی که شگفت آور هستند. شاید شما جذب این شخص شده اید و چشمانتان گشاد شده، نبضتان تند شده است. شاید در آن حالت بسیار هیجان زده روی چیزی کار می کردید و دوپامین شما بالا رفت. شاید او یک تی شرت پوشیده بود و می گفت: “اوه، من در مورد آن می دانم.” این می تواند هر یک از این چیزها باشد، اما همه آنها به نوعی مهم هستند، زیرا اگر شما یک مغز هستید، می خواهید چیزهای شگفت انگیز را بردارید، می خواهید آنچه را که از نظر انگیزشی برای بقا مهم است، چیزهای جدید را بردارید.

از جنبه عمدی تر، آیا کارهایی وجود دارد که بتوانیم در حال حاضر انجام دهیم تا وقایع را در خاطرات خود نگه داریم؟ به نوعی، این به معنای احتیاط است. اگر می‌خواهیم خاطره جدیدی شکل دهیم، روی جنبه‌هایی از تجربه تمرکز کنید که می‌خواهید با خود ببرید. اگر با فرزندتان در پارک هستید، روی قسمت هایی از آن که عالی هستند تمرکز کنید، نه قسمت هایی که به نوعی خسته کننده هستند. سپس می‌خواهید روی مناظر، صداها، بوها تمرکز کنید، زیرا بعداً هنگامی که به یاد می‌آورید، جزئیات غنی به شما می‌دهند. بخش دیگری از آن این است که ما خودمان را با ایجاد حواس پرتی در دنیای خود می کشیم. ما در تلفن هایمان هشدار داریم. ما طبق معمول ایمیل های خود را بررسی می کنیم. بنابراین شما حضور در آنجا را به خاطر نمی آورید زیرا تا حدی واقعاً هرگز آنجا نبودید. اگر با فرزندتان وقت می گذارید، ایمیل را چک نکنید و هشدارهای خود را خاموش کنید. این ایده است. فناوری می تواند برای حافظه مفید باشد، اما معمولاً نه به روشی که ما از آن استفاده می کنیم. اگر بی خیال عکس بگیرید، واقعاً آنجا نیستید، زیرا این تجربه را از بین می برد. وقتی به سفر می رویم، عکس های صادقانه می گیرم. اینها چیزهایی هستند که شما را به لحظه ها برمی گرداند. ثبت احساسات، مناظر و صداهایی که شما را به لحظه‌ی لحظه هدایت می‌کنند، بر خلاف واقعیت‌های اتفاق افتاده، بخش بزرگی از بهترین استفاده از حافظه شما است.

من اغلب من در حال بازگشت به موسیقی هستم که با خاطرات مالیخولیایی همراه می‌شوم. آره، منظورم این است که شما لژیونی از طرفداران اسمیتز در سراسر جهان دارید که این کار را انجام می دهند.

رانگانات در ماه ژانویه با دانشجویان دانشگاه کالیفرنیا، دیویس، برنامه علوم اعصاب صحبت کرد.

ساشا باختر/ یو سی دیویس

در کتاب می گویید این کنسرت یک خاطره محوری است. بود.

به نظر شما چه زمانی اتفاق افتاد؟ باید سال 1985 بود.

مردم در خاطرات گیر می کنند، چه آسیب زا باشند و چه خوش خیم تر. راه های رفع چسبندگی افراد چیست؟ خیلی سخت است. می دانید، محیط آموزشی که من در آن بودم در زمینه روانکاوی بسیار ضعیف بود، اما این همیشه به ذهنم برمی گردد. بیشتر این مزیت از اشتراک خاطرات حاصل می شود. ممکن است خاطره غم انگیزی باشد، اما به شما می گویم که به من کمک کنید تا از آن عبور کنم. این به خودی خود دیدگاه من را تغییر می دهد. ما می دانیم که مردم پیام خود را برای شنونده تنظیم می کنند. سپس آن را به من بازتاب می دهی و آن را به عنوان یک خارجی سازماندهی می کنی. پس از رفت و برگشت، حافظه را به چیزی به روز می کنیم که دیگر مال من نیست. قبلاً به اشتراک گذاشته شده است. وقتی به کسی می گویید «نباید خجالت بکشی»، کل رابطه با گذشته را تغییر می دهد. اولین بیمار که تحت درمان بودم، فوبیای رانندگی داشت. از طریق بخشی از رفتار درمانی که به سادگی رانندگی است، کار می کند، رانندگی کنید، رانندگی کنید تا زمانی که به این پاسخ ترس بیولوژیکی عادت کنید. اما او احساس بهتری نداشت. بالاخره به من گفت که حافظه دارد. چقدر درست بود، چقدر نبود، نمی دانستم، اما مهم نبود. او همجنسگرا بود و با پدرش از کمد بیرون آمد و با او درگیر شد، سپس در ماشین بود و تصادف کرد.

کاملا واضح است! بله دقیقا. این در مورد پردازش آن خاطره و معنای آن برای او بود. این را به کسی نگفته بود. نمی‌دانم او اینقدر فکر کرده یا نه. این برای من عمیق بود.

آیا فکر می‌کنید خودِ تغییرناپذیر اساسی وجود دارد؟ چیزی که ما را می سازد؟ یا همه چیز فقط همین مجموعه سیال تفسیر خاطرات است که حال را معنادار می کند؟ آیا این احساس خود ایستا است؟ من می گویم برخی از بخش های آن هستند. حافظه به ما این قدرت را می دهد که احساس خود را نسبت به آنچه هستیم تغییر دهیم. اگر فکر می‌کنید که شکست خورده‌اید، بخش بزرگی از قدرت مثبت اندیشی به خاطر آوردن آن زمان‌هایی است که در آن نبوده‌اید و بتوانید آن باورها را تکمیل کنید. حس پویایی از خودش دارد. من در خانواده‌ای مهاجر در شرایط سخت بزرگ شدم و آن بخش از وجود من از بیشتر افرادی که با آنها در ارتباط هستم دور است. ما این محفظه های کوچک را داریم که به نوعی ریشه در حافظه دارند که در زمان های مختلف به آنها دسترسی پیدا می کنیم.

این مصاحبه از دو گفتگو ویرایش و فشرده شده است.



Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا