توماس استافورد، 93 ساله، فرمانده اولین ماموریت فضایی آمریکا و شوروی درگذشت

توماس پی استافورد، فضانوردی که هنگام فرماندهی کپسول آمریکایی که در ژوئیه 1975 به فضاپیمای شوروی متصل شد، پیشگام همکاری در فضا بود، روز دوشنبه در Satellite Beach، فلوریدا درگذشت. او 93 سال داشت.
مرگ او در خانه سالمندان توسط همسرش لیندا تایید شد. او گفت که او اخیراً به سرطان کبد مبتلا شده است.
ژنرال استفورد چهار بار به فضا پرواز کرد و در طی ماموریتی که قبل از مدارهای ماه بود در فاصله 9 مایلی سطح ماه چرخید. نیل آرمسترانگ و باز آلدرین در ژوئیه 1969، تلاش پرزیدنت جان اف کندی برای شکست اتحاد جماهیر شوروی در مسابقه فضایی را برآورده کردند.
اما زمانی که ژنرال استفورد با فضانوردان غیرنظامی پرواز کرد دونالد کی. اسلیتوناو به نام دیک و ونس دی. برانت در کپسول آپولو که سوار بر کشتی دو سرنشینه اتحاد جماهیر شوروی در ارتفاع 140 مایلی از زمین بود، فراتر از رقابت قدرت های جهانی نگاه کرد.
جنگ سرد تا فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال 1991 ادامه داشت، اما همانطور که ژنرال استفورد پیشنهاد کرد، آینده فضا در ماموریتهایی با خدمه بینالمللی بود.
در سال 1959، زمانی که ناسا اولین گروه از هفت فضانورد را برای پروژه مرکوری خود در مسابقه آمریکا برای قرار دادن مردی روی ماه انتخاب کرد، ژنرال استفورد، یک اوکلاهومن قد بلند و 6 فوتی که در آن زمان افسر جوان نیروی هوایی بود، در انتخاب بود. فهرست او خلبان آزمایشی و مربی بود، از دانشکده خدمات فارغ التحصیل شد و دارای گرایش علمی بود. اما او یک اینچ برای کپسول های عطارد بیش از حد قد داشت.
او در سپتامبر 1962 در مدرسه بازرگانی هاروارد نامنویسی کرد. اما در تولد 32 سالگیاش، سه روز پس از ورود به کمبریج، به او پیشنهاد شد که در برنامه جمینی ناسا جا بگیرد، زیرا میتوانست در کپسولهای بزرگتری که به زودی پرتاب میشوند، جا شود. او هاروارد را پشت سر گذاشت.
او دو بار برای برنامه جمینی پرواز کرد و در قرار ملاقات، اتصال دو فضاپیما که برای سفر به ماه ضروری بود، متخصص شد. او در ماه می 1969 در یک ماژول ماه دو نفره به دور ماه چرخید و محل فرود آپولو 11 را بررسی کرد.
شش سال بعد، هنگامی که کپسول آپولو ژنرال استفورد با سایوز پرتاب شده توسط اتحاد جماهیر شوروی برخورد کرد و این دو فضاپیما در مدارهای مجاور یکدیگر قرار گرفتند، او به فضانوردان شوروی رادیویی داد و به زبان روسی گفت: “ما یک دستگیری داریم.” سرهنگ لئونوف به انگلیسی پاسخ داد: “آفرین تام، نمایش خوبی بود.”
بیش از سه ساعت بعد، ژنرال استفورد و آقای اسلایتون از طریق یک ماژول داکینگ به داخل سایوز خزیدند، در حالی که آقای برند برای نظارت بر سیستم های آن در آپولو باقی ماند. ژنرال استفورد پنج پرچم کوچک آمریکا را به شوروی هدیه داد. روس ها با هدایایی پاسخ دادند، از جمله طرحی از سه آمریکایی که توسط سرهنگ لئونوف، هنرمند آماتور کشیده شده بود.
رهبر شوروی لئونید I. برژنفدر پیامی که توسط مقامات فضایی شوروی و رئیس جمهور ارسال شد، آرزوهای خوب فرستاد جرالد آر. فورد با تیم ها تلفنی صحبت می کند. در 44 ساعت بعد، پنج فضانورد به نوبت از یکدیگر دیدن کردند، آزمایش های علمی انجام دادند و قبل از جدایی یک کنفرانس مطبوعاتی مشترک برگزار کردند.
پس از 9 روز در فضا، فضاپیمای آپولو که از کیپ کاناورال در فلوریدا به فضا پرتاب شد، در 330 مایلی شمال غربی هاوایی، تقریباً درست روی هدف سقوط کرد. اما عملکرد نادرست فضانوردان با سوئیچ ها در هنگام فرود باعث شد تا یک گاز مضر وارد اتاقک آنها شود و ریه های هر سه خدمه را تحت تاثیر قرار دهد و باعث شد که آنها در هنگام فرود برای مدت کوتاهی در بیمارستان بستری شوند. آقای برانت گفت که او مقصر این حادثه است، اما ژنرال استفورد گفت که خدمه به طور جمعی مسئول این حادثه هستند.
معلوم شد که این پاورقی برای مأموریتی است که آمریکایی ها و روس ها را به هیجان آورده است. هنگامی که ژنرال استفورد و فضانوردان همکارش در سپتامبر 1975 به عنوان مهمان همکاران روسی خود از اتحاد جماهیر شوروی دیدن کردند، با تشویق در خیابان ها از آنها استقبال شد و امضاهایی پخش شد.
توماس پاتون استافورد در 17 سپتامبر 1930 در ودرفورد، اوکلاهاما، در غرب اوکلاهاما سیتی به دنیا آمد. پدرش توماس سابرت استافورد دندانپزشک بود. مادرش، مری الن (پاتون) استافورد، در کودکی در واگن سرپوشیده خانواده اش به اوکلاهاما نقل مکان کرد.
او در سال 1952 از آکادمی نیروی دریایی ایالات متحده فارغ التحصیل شد، جایی که، زمانی به مجله Life گفت: “در همه رشته های مهندسی و تقریباً در همه چیز به جز رفتار نزدیک به اوج ایستادم.”
او در نیروی هوایی مأمور شد، جت های جنگنده را خلبانی کرد و سپس در مدرسه آزمایشی پرواز در پایگاه نیروی هوایی ادواردز در کالیفرنیا شرکت کرد. پس از فارغ التحصیلی در سال 1959، او رئیس شعبه ارائه در دانشکده مطالعات هوافضا ادواردز شد و کتابچه راهنمای خلبانان آزمایشی نیروی هوایی نوشت.
اولین پرواز فضایی ژنرال استفورد در دسامبر 1965 بود که به عنوان یک سرگرد نیروی هوایی، خلبان جمینی 6 به فرماندهی کاپیتان والتر ام. شیرا جونیور نیروی دریایی جمینی 6 که در 185 مایلی بالاتر از زمین می چرخد، در یک قدمی کپسول جمینی 7 حامل Cmdr قرار گرفت. جیمز آ. لاول جونیور از نیروی دریایی و سرهنگ دوم فرانک بورمن نیروی هوایی و چندین ساعت قبل از خروج جمینی 6 از سکوی فرود خود به فضا پرتاب شد.
این مأموریت اولین مجاورت نزدیک دو فضاپیمای سرنشین دار را نشان داد، نوعی مانور که باید کامل می شد تا یک ماژول قمری از یک ماژول فرماندهی که در مدار باقی می ماند به ماه فرود آید و سپس برای سفر به خانه با آن ارتباط برقرار کند. .
ژنرال استفورد در ژوئن 1966 به عنوان فرمانده جمینی 9 به فضا بازگشت و با Cpl پرواز کرد. یوجین آ. سرنان نیروی دریایی آنها در ابتدا به عنوان خدمه پشتیبان منصوب شدند، زمانی که الیوت سی و چارلز باست، فضانوردانی که به ماموریت منصوب شده بودند، در یک سقوط هواپیمای آموزشی جان باختند، وارد عمل شدند. جمینی 9 با یک وسیله نقلیه هدف بدون سرنشین که قبلاً پرتاب شده بود، سه نوع قرار ملاقات انجام داد.
در طول مأموریت آپولو 10 در می 1969، ژنرال استفورد به همراه فرمانده سرنان در ماژول قمری خود به نام چارلی براون به مدار ماه پرواز کرد، در حالی که Cpl. جان دبلیو یانگ از ناوگان در کپسول فضایی اسنوپی خود در مدار باقی ماندند و منتظر بازگشت خود بودند. این پرواز محل فرود احتمالی آپولو 11 را در دریای آرامش کاوش کرد و اولین پروازی بود که تصاویر تلویزیونی رنگی زنده را از فضا مخابره کرد.
ژنرال استافورد که اولین ستاره خود را در سال 1972 دریافت کرد، پس از پرواز آپولو 10 در ناسا سمت های اداری مهمی داشت، سپس برای چهارمین ماموریت فضایی خود در پروژه آزمایشی آپولو-سایوز بازگشت و به درجه سرلشکری ارتقا یافت.
او در سال 1975 ناسا را ترک کرد تا مرکز آزمایش پرواز نیروی هوایی در ادواردز را فرماندهی کند و در سال 1978 به درجه سپهبدی ارتقا یافت و به معاونت تحقیقات و توسعه نیروی هوایی منصوب شد. در نوامبر 1979 بازنشسته شد و مشاور هوانوردی شد.
موزه هوا و فضای استافورد وابسته به اسمیتسونیان دو سال بعد در زادگاهش ودرفورد افتتاح شد.
ژنرال استافورد و همسرش لیندا آن (دیشمن) استافورد در سال 2004 با کمک سرهنگ لئونوف که شاهد شخصیت این زوج بود، دو پسر به نام های مایکل و استاس را از یک یتیم خانه روسی به فرزندی پذیرفتند.
علاوه بر همسرش، مایکل و استاس از آقای استافورد به یادگار مانده است. دخترانش، دیون و کارین استافورد، هر دو از ازدواج اولش با فی شومیکر، که به طلاق ختم شد. دخترخوانده، کیسی پیرس؛ پسرخوانده، مارک هیل؛ دو نوه؛ چهار نوه; و پنج نوه
هنگامی که پسران استافورد در اولین ماه های اقامت در اوکلاهاما با زندگی در ایالات متحده سازگار شدند، زمانی که 13 و 9 ساله بودند، ژنرال استفورد در مورد دوستی مداوم خود با سرهنگ لئونوف و چگونگی تغییر جهان از زمان ماجراجویی پیشگامانه آنها فکر کرد.
او گفت: «ما در طول سالها رابطه نزدیکی را حفظ کردهایم گفت روزنامه Oklahoman در سال 2004. «ما زیاد صحبت می کنیم. او در زمان خود کمونیست بزرگی بود. اکنون او یک بانکدار سرمایه گذاری است.
وقتی سرهنگ لئونوف فوت کرد ژنرال استفورد در سن 85 سالگی در سال 2019 در مراسم تشییع جنازه در حومه مسکو به زبان روسی صحبت کرد. او سرهنگ لئونوف را “همکار و دوست من” خواند و گفت: “الکسی، ما هرگز شما را فراموش نمی کنیم.”
الکس تراب گزارش کمک کرد



