در رد پای دنیسووان ها

اصل و نسب
DNA نشان داده است که افراد ناپدید شده در سرتاسر جهان، از سیبری سرد گرفته تا تبت در ارتفاعات بالا – شاید حتی در جزایر اقیانوس آرام – شکوفا شده اند.
نئاندرتال ها ممکن است 40000 سال پیش منقرض شده باشند، اما امروز برای ما غریبه نیستند. اسکلت های پر شده آنها در موزه های سراسر جهان می درخشد. شخصیت خیالی آنها بازی در تبلیغات تلویزیونی. چه زمانی کوین بیکن او در اینستاگرام اظهار داشت که عادتهای صبحگاهیاش مانند یک نئاندرتال است، او توضیح نداد که عموزادههای باستانی ما با انسانهای امروزی در حال گسترش به خارج از آفریقا آمیخته شدهاند.
اما چنین دانشی از دنیسووان ها وجود ندارد، گروهی از مردم که از دودمان نئاندرتال جدا شدند و صدها هزار سال قبل از ناپدید شدن زنده ماندند. این بیشتر به این دلیل است که ما تعداد کمی از استخوان های آنها را داریم. در مقاله مروری جدید، انسان شناسان سرشماری تمام فسیل هایی که از زمان اولین کشف در سال 2010 به وضوح به عنوان دنیسووان شناسایی شده اند. کل لیست شامل نیمی از فک شکسته، یک استخوان انگشت، یک قطعه جمجمه، سه دندان شل و چهار تکه استخوان دیگر است.
جانت کلسو، دیرین انسان شناس در مؤسسه انسان شناسی تکاملی ماکس پلانک در لایپزیگ، آلمان که در نگارش این بررسی کمک کرد، گفت: «ذرات دنیسووان که ما داریم تقریباً هیچ نیستند.
با این وجود، بسیاری از دانشمندان به طور فزاینده ای مجذوب دنیسووان ها شدند. آنها نیز مانند ما بسیار سرسخت بودند، شاید بیشتر از نئاندرتال ها. Emilia Huerta-Sanchez، متخصص ژنتیک در دانشگاه براون، می گوید: «به نظر من دنیسوواها بسیار جالب تر هستند.
آنچه که دنیسووایان در فسیل ها فاقد آن هستند، در DNA جبران می کنند. ژنتیک دانان توانسته اند قطعاتی از مواد ژنتیکی را از دندان ها و استخوان ها استخراج کنند که قدمت آن به 200000 سال قبل می رسد. آنها سرنخ های ژنتیکی را در خاک کف غار پیدا کردند. و میلیاردها انسان روی زمین حامل DNA Denisovan هستند که از آمیختگی به ارث رسیده است.
شواهد تصویری از مردم قابل توجهی را ارائه میدهند که توانستهاند در هزاران کیلومتر دورتر و در محیطهای متنوع، از سیبری سرد گرفته تا تبت در ارتفاعات بالا تا جنگلهای لائوس – شاید حتی جزایر اقیانوس آرام، رشد کنند. انعطاف پذیری آنها با ما رقابت می کند.
لورا شاکلفورد، دیرین انسان شناس از دانشگاه ایلینویز، می گوید: «آنچه در مورد دنیسووان ها فهمیدیم این است که از نظر رفتاری آنها بسیار شبیه انسان های امروزی بودند.
دنیسوواها نام خود را از غار دنیسووا در سیبری گرفته اند، جایی که بقایای آنها برای اولین بار شناسایی شد. دیرینه شناسان روسی برای سال ها در حال کندن تکه های استخوان از کف غار بودند که دکتر کلسو و دیگر محققان پیشنهاد کردند که آنها را برای DNA جستجو کنند.
یک دندان مولر که بین 122700 تا 194400 سال سن دارد حاوی ژنهای نئاندرتال است. اما DNA دندان به اندازه کافی متمایز بود که نشان می داد از شاخه ای جداگانه از تکامل انسان آمده است. استخوان انگشتی که مربوط به 51600 تا 76200 سال پیش است به همین دودمان تعلق دارد که نشان می دهد ده ها هزار سال – اگر نه بیشتر – وجود داشته است.
از آن زمان، محققان فسیل های دنیسووی بیشتری را در غار پیدا کردند و همچنین مواد ژنتیکی سست را از کف غار جمع آوری کردند. قدمت نمونه ها به 200000 تا 50000 سال پیش می رسد. یک قطعه استخوان 90000 ساله متعلق به الف هیبرید دنیسووان-نئاندرتالنشان می دهد که این دو گروه گاهی اوقات با هم آمیخته می شوند.
دکتر کلسو و همکارانش به سرعت مشکوک شدند که دنیسووان ها در سیبری محصور نیستند. محققان دریافتند که بخشهایی از DNA انسانهای باستانی با مواد ژنتیکی که توسط مردم آسیای شرقی، بومیان آمریکا، استرالیاییهای بومی و مردم گینه نو و سایر جزایر این منطقه حمل میشد، مطابقت دارد.
زمانی که انسانهای امروزی در حدود 60000 سال پیش از آفریقا خارج شدند، دنیسووانها باید در مسیر تلاقی و معرفی برخی از ژنهای خود به دودمان ما بوده باشند. اما تنها در سال 2019 بود که دانشمندان اولین آثار فسیلی دنیسوواها را در سراسر سیبری و در ارتفاعات بالا کشف کردند. غاری در تبت.
محققان در آنجا بخشی از یک فک با قدمت بیش از 160000 سال را با دندان هایی شبیه به دنیسوان پیدا کردند. همچنین حاوی پروتئین هایی با ساختار مولکولی بود که از دنیسووان ها بر اساس ژن هایشان انتظار می رفت. سال بعد، محققان گزارش دادند که کف غار حاوی DNA Denisovan است.
در سال 2022، دکتر شاکلفورد و همکارانش کشف کنید که می تواند دامنه دنیسووان را تا آسیای جنوب شرقی گسترش دهد، درست در امتداد مسیر انسان مدرن در امواج اولیه خود از آفریقا. در غاری در لائوس، دندانی یافتند که تقریباً به قدمت فک دنیسووان و مطابق با دندان تعبیه شده در آن بود.
با این حال، دندان لائوس DNA تولید نکرد، بنابراین محققان شروع به غربال کردن رسوبات در غارهای مجاور کردند. دکتر شاکلفورد گفت: «ما DNA زیادی داریم. اما ما هنوز نمی دانیم که این همه DNA چیست.”
محققان دیگر در حال بررسی DNA Denisovan هستند که از انسان زنده به ارث رسیده است. الگوی جهشهایی که تاکنون ثبت شده نشان میدهد که چندین گروه ژنتیکی متمایز از دنیسوواها با اجداد ما آمیخته شدهاند. علاوه بر این، هیچ یک از این گروه های دنیسووا با کسانی که غار دنیسووا را اشغال کردند، ارتباط نزدیکی نداشتند.
برخی از جالب ترین نتایج از مطالعات انسانی در گینه نو و فیلیپین به دست آمده است. آنها نشانه هایی از آمیختگی مکرر با Denisovans را نشان می دهند که با آنچه در سرزمین اصلی آسیا اتفاق افتاد متفاوت است. دکتر کلسو و دیگر متخصصان دنیسووا گمان میکنند که وقتی سطح آب دریاها در آخرین عصر یخبندان پایین بود، دنیسوواها ممکن است به گینه نو و فیلیپین رسیده باشند، جایی که هزاران سال قبل از ظهور انسانهای مدرن در آنجا زندگی میکردند.
روی هم رفته، این یافته ها نشان می دهد که دنیسوواها در بسیاری از محیط های مختلف رشد کرده اند. آنها زمستان های سخت سیبری و هوای کمیاب فلات تبت را تحمل کردند. در لائوس، دکتر Shackleford و همکارانش دریافتند که Denisovans در جنگلهای باز با گلههایی از فیلهای کوتوله و سایر پستانداران برای شکار زندگی میکنند. و آنها ممکن است در جنگل های بارانی گینه نو و فیلیپین زندگی می کردند.
این انعطاف پذیری کاملاً در تضاد با نئاندرتال ها است که خود را با آب و هوای سرد اروپا و آسیای غربی وفق داده بودند اما در جاهای دیگر گسترش نیافته بودند.
تطبیق پذیری خانواده دنیسوف ممکن است به آنها کمک کرده باشد که برای مدت طولانی زنده بمانند. مردم گینه نو ممکن است برخی از DNA Denisovan را از آمیختگی به ارث برده باشند فقط 25000 سال پیش.
دکتر شاکلفورد گفت اکتشافاتی از این دست این احتمال را افزایش میدهد که دنیسوواها و انسانهای مدرن دهها هزار سال در کنار هم زندگی میکردهاند و با هم تعامل داشتهاند – اگرچه مشخص نیست که آیا آنها ارتباط برقرار کردهاند یا خیر. دکتر شاکلفورد گفت: “این واقعاً از سوراخ خرگوش پایین می رود.”
پس از ناپدید شدن دنیسووان ها، میراث ژنتیکی آنها زنده ماند. برخی از ژن های Denisovan به دلیل ایجاد مزیت تکاملی در انسان مدرن رایج تر شده اند. در تبتدکتر Huerta-Sánchez و همکارانش ژن Denisovan را کشف کرده اند که به انسان کمک می کند در ارتفاعات بالا زنده بماند. او این را نیز کشف کرده است هندی ها حامل یک ژن Denisovan برای پروتئین مخاطی است، اگرچه کاربرد آن یک راز باقی مانده است.
در گینه نوبرخی از ژن های Denisovan توسط افرادی که در مناطق پست زندگی می کردند مورد علاقه بودند، در حالی که برخی دیگر در کوهستان مورد علاقه بودند. به نظر می رسد ژن های کم ارتفاع به مبارزه با عفونت ها کمک می کنند. ممکن است نرخ بالای مالاریا و سایر بیماری ها این ژن ها را ارزشمند کند.
اما در کوهستان، ژن های Denisovan با مزیت تکاملی در مغز فعال هستند. مایکل دانمان، ژنتیکدان تکاملی در دانشگاه تارتو در استونی که این مطالعه را در گینه نو رهبری میکند، حدس میزند که در ارتفاعات گینه نو، مردم ممکن است با دورههایی از کمبود غذا مواجه شده باشند. او گفت: “شما ممکن است نیاز داشته باشید که بخش هایی از بدن را که انرژی زیادی مصرف می کنند وفق دهید و آن چیزی که انرژی زیادی در انسان مصرف می کند مغز است.”
دکتر Shackelford پیش بینی می کند که جستجو برای فسیل های Denisovan بیشتر دشوار خواهد بود زیرا شرایط مرطوب در مکان هایی مانند لائوس برای بقای اسکلتی مساعد نیست. او گفت: “استخوان، لطفا.” اما من مدتهاست که استخوان میخواهم.



