مقالات

Ozempic بیماری پارکینسون را نسبتاً کند کرد در مطالعه کوچک


در سال 1817 جیمز پارکینسون ابراز امیدواری کرد برای بیماری که به نام او نامگذاری شده است. او بر این باور بود که در مقطعی کشفی رخ خواهد داد و “پیشرفت بیماری می تواند متوقف شود.”

اکنون، تقریباً 200 سال از زمانی که پارکینسون ابراز امیدواری کرد و پس از چهار دهه آزمایش‌های بالینی ناموفق، گروهی از محققان فرانسوی اولین بارقه موفقیت را گزارش می‌کنند – کاهش متوسطی از بیماری در یک مطالعه یک ساله.

و دارویی که استفاده کردند؟ به اصطلاح آگونیست گیرنده GLP-1، شبیه به داروهای بسیار محبوب Ozempic برای دیابت و Wegovy برای چاقی.

به اندازه نیم میلیون آمریکایی‌ها به بیماری پارکینسون مبتلا هستند، یک بیماری مغزی تحلیل‌برنده بعد از آلزایمر از نظر شیوع.

علائم شامل لرزش، کندی و سفتی و مشکل در تعادل است. این می تواند به مشکل در راه رفتن، صحبت کردن و بلع منجر شود. بسیاری از بیماران دچار زوال عقل می شوند.

دکتر دیوید استاندارت، متخصص پارکینسون در دانشگاه آلاباما در بیرمنگام، گفت: اما داروها و درمان هایی مانند تحریک عمیق مغز وجود دارد که کمک می کند.

دکتر استاندارت گفت: “شما ظاهر و احساس بسیار بهتری خواهید داشت.” مشکل این است که بیماری به طور اجتناب ناپذیر پیشرفت می کند.

او گفت: «وقتی پنج یا ده سال از بیماری پارکینسون رنج می‌برید، مشکلات زیادی پیش می‌آید.

مطالعه جدید به محققان امیدواری محتاطانه داد.

دکتر مایکل اس. اوکون، متخصص پارکینسون در دانشگاه فلوریدا که در این مطالعه شرکت نداشت، گفت: این یک ضربه نیست، اما “نقچه ای بر لبه های اصلاح بیماری است.”

دکتر Standaert، که او نیز در این کارآزمایی شرکت نداشت، گفت که این یک “گام واقعاً دلگرم کننده به جلو” بود.

او افزود: «تلاش‌های زیادی وجود داشت که موفقیت‌آمیز نبود.

دکتر هیون جو چو از موسسه ملی اختلالات عصبی و سکته مغزی گفت که این مطالعه “بسیار مهم” بود، اما هشدار داد که این یک مطالعه فاز 2 است که برای آزمایش یک فرضیه طراحی شده است، اما به اندازه کافی بزرگ یا طولانی نیست تا نهایی شود.

او گفت: «نمونه‌های بسیار بسیار زیادی از آزمایش‌های بسیار امیدوارکننده فاز 2 وجود دارد. مردم واقعاً هیجان زده می شوند و بعد نتیجه نمی دهد.»

این کاغذکه روز چهارشنبه در مجله پزشکی نیوانگلند منتشر شد، شامل 156 فرد مبتلا به بیماری پارکینسون اولیه بود که به طور تصادفی برای دریافت دارو – لیکسیسناتید، ساخته شده توسط Sanofi – یا دارونما انتخاب شدند و به مدت یک سال تحت نظر قرار گرفتند. بودجه این تحقیق توسط دولت فرانسه و موسسه خیریه Cure Parkinson’s بریتانیا تامین شده است.

در طول این مدت، علائم پارکینسون مانند لرزش، سفتی، کندی و تعادل در افرادی که دارونما مصرف می‌کردند بدتر شد، اما در افرادی که دارو مصرف می‌کردند بدتر شد.

این دارو همچنین باعث عوارض گوارشی مانند تهوع و استفراغ در بیش از نیمی از شرکت کنندگان شد، شاید به این دلیل که محققان با بالاترین دوز شروع کردند به جای افزایش تدریجی آن همانطور که با داروهای GLP-1 مانند Ozempic یا Wegovy انجام می شود. در یک سوم شرکت کنندگانی که عوارض جانبی آنها غیرقابل تحمل شد، محققان دوز را به نصف کاهش دادند.

برای محققان اروپایی به رهبری دکتر واسیلیوس جی میسنر از دانشگاه بوردو و دکتر اولیویه راسکول از دانشگاه تولوز، منطقی بود که ببینند آیا یک داروی GLP-1 می تواند بیماری پارکینسون را کاهش دهد یا خیر.

دکتر راسکول گفت: مطالعات بارها نشان داده است که افراد مبتلا به دیابت نوع 2 در معرض خطر ابتلا به بیماری پارکینسون هستند. اما این افزایش خطر در افرادی که از داروی GLP-1 برای درمان دیابت خود استفاده می کنند، کاهش می یابد.

وی افزود: مطالعات پس از مرگ بافت مغزی بیماران پارکینسون، ناهنجاری‌های مرتبط با مقاومت به انسولین را نشان می‌دهد، حتی اگر این بیماران دیابت نداشته باشند. داروهای GLP-1 مقاومت به انسولین را درمان می کنند.

در نهایت، او گفت، داروهای GLP-1 می توانند به پروتئین های موجود در نورون ها متصل شوند، بنابراین می توانند به روش های مختلف بر مغز تأثیر بگذارند.

این گروه فرانسوی می‌گوید که می‌خواهد مطالعه‌ای بزرگ‌تر و طولانی‌تر انجام دهد اگر بتواند بودجه دریافت کند و آیا می‌تواند مقدار بیشتری از دارو را دریافت کند. در اوایل سال جاری، سانوفی این دارو را در ایالات متحده خارج کرد و گفت که خروج آن را در سراسر جهان آغاز کرده است. سخنگوی شرکت گفت که این حرکت به دلایل تجاری انجام شده است.

اما در مورد بیماران پارکینسون که دیابت یا چاقی دارند چطور؟ آنها واجد شرایط داروی GLP-1 هستند. آیا باید یکی را مصرف کنند به این امید که پارکینسون آنها را کند کند؟

دکتر Standaert، که یک مقاله نوشت، گفت: “معقول است” آنها داروها را مصرف کنند ویرایش همراه با مطالعه

اما، او هشدار داد، آنها نمی توانند تشخیص دهند که آیا داروها پیشرفت بیماری آنها را کاهش داده است یا خیر، زیرا نمی دانند اگر آنها را مصرف نمی کردند چه اتفاقی می افتاد.

او گفت: «ما از این موضوع چیزی یاد نخواهیم گرفت.



Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا