طوطی ها می توانند صحبت کنند؟ پولی می گوید این سوال اشتباه است.

نیم قرن پیش، یکی از داغ ترین سوالات علم این بود که آیا انسان ها می توانند به حیوانات صحبت کنند یا خیر؟ دانشمندان سعی کردند از زبان اشاره برای برقراری ارتباط با میمون ها استفاده کنند و طوطی ها را برای استفاده از واژگان رو به رشد انگلیسی آموزش دادند.
این کار به سرعت توجه رسانه ها و جنجال ها را به خود جلب کرد. منتقدان استدلال کردند که این تحقیق فاقد دقت بود، و آنچه که به نظر می رسد ارتباط حیوانی است ممکن است صرفاً یک تفکر آرزویی بوده باشد، به طوری که محققان ناخواسته حیوانات خود را تشویق می کنند تا به روش های خاصی پاسخ دهند..
در اواخر دهه 1970 و اوایل دهه 1980، تحقیقات از بین رفت. “کل میدان کاملاً از هم پاشید” ایرنه پپربرگ، محقق شناخت مقایسه ای در دانشگاه بوستون که به خاطر کارش با یک طوطی خاکستری آفریقایی به نام الکس.
امروزه، پیشرفت در فناوری و درک روزافزون از پیچیدگی ذهن حیوانات، علاقه به یافتن راه هایی برای پر کردن شکاف گونه ها را دوباره افزایش داده است. صاحبان حیوانات خانگی به آنها آموزش می دهند سگ ها برای فشار دادن دکمه های صحبت کردن و باغ وحش ها میمون های خود را برای استفاده از صفحه نمایش لمسی آموزش می دهند.
با احتیاط کاغذ جدید، تیمی از دانشمندان چارچوبی را برای ارزیابی اینکه آیا چنین ابزارهایی می توانند راه های جدیدی را برای بیان خود به حیوانات ارائه دهند، ترسیم می کنند. جنیفر کانها، محقق مدعو در دانشگاه ایندیانا، گفت: هدف این تحقیق “برتر شدن از برخی چیزهایی است که در گذشته بحث برانگیز بوده اند.”
این مقاله که روز سهشنبه در یک کنفرانس علمی ارائه میشود، بر طوطی خانم کونا، کاکادو 11 ساله گوفن به نام الی تمرکز دارد. از سال 2019، خانم کونا به Eli آموزش داده است که از یک “صفحه گفتار” تعاملی استفاده کند، یک برنامه مبتنی بر تبلت که حاوی بیش از 200 نماد مصور مربوط به کلمات و عبارات، از جمله “دانه های آفتابگردان”، “شاد” و “احساس” است. گرم شدن.» وقتی الی نمادی را با زبانش فشار می دهد، صدای کامپیوتری کلمه یا عبارت را با صدای بلند بیان می کند.
در مطالعه جدید، خانم کونا و همکارانش تصمیمی برای تعیین اینکه آیا استفاده الی از صفحه سخنرانی به منزله ارتباط است یا خیر، نبودند. در عوض، آنها از روشهای کمی و محاسباتی برای تجزیه و تحلیل پرسهای آیکون الی استفاده کردند تا بیشتر بدانند که آیا صفحه گفتار دارای آن چیزی است که آنها آن را «پتانسیل بیان و غنیکننده» مینامند.
خانم Cunha گفت: “چگونه می توانیم این بیان را تجزیه و تحلیل کنیم تا ببینیم آیا ممکن است جایی برای قصد یا ارتباط وجود داشته باشد؟” و سپس، ثانیاً، سؤال این است که آیا انتخابهای او میتواند به ما بینشی نسبت به ارزشهای او، چیزهایی که او معنا مییابد بدهد؟»
دانشمندان نزدیک به 40 ساعت فیلم ویدئویی جمع آوری شده از الی را با استفاده از تخته سخنرانی تجزیه و تحلیل کردند. آنها سپس فشارهای آیکون او را با چندین شبیه سازی از یک کاربر فرضی تخته گفتار که آیکون ها را به طور تصادفی انتخاب می کرد مقایسه کردند.
نیکیل سینگ، دانشجوی دکترا در MIT که این مدل ها را ایجاد کرده است، می گوید: «در نهایت، همه آنها در بسیاری از نقاط به طور قابل توجهی با داده های واقعی تفاوت داشتند. این کاربر مجازی که ما نتوانسته بودیم به طور کامل آنچه را که الی واقعی هنگام استفاده از این تبلت انجام میداد، انجام دهیم.»
به عبارت دیگر، هر کاری که الی انجام میداد، به نظر نمیرسید که بهطور تصادفی نمادها را به هم بزند. به گفته محققان، طراحی صفحه گفتار، از جمله روشنایی و مکان نمادها، همچنین نمی تواند انتخاب های الی را به طور کامل توضیح دهد.
او گفت که تعیین اینکه آیا انتخاب الی دلخواه بوده است یا نه، “محل بسیار خوبی برای شروع است.” فدریکو روسانو، محقق شناخت مقایسه ای در دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو، که در این تحقیق شرکت نداشت. “مشکل این است که تصادف بسیار بعید است.”
دکتر روسانو گفت، فقط به این دلیل که الی به طور تصادفی به نمادها ضربه نمی زد، به این معنی نیست که او فعالانه و عمداً در تلاش برای برقراری ارتباط با خواسته ها یا احساسات واقعی خود بود. او ممکن است به سادگی دنباله هایی را که در طول آموزش آموخته است، تکرار کرده باشد. او گفت: «این مانند یک دستگاه خودکار است. شما می توانید یاد بگیرید که یک سری اعداد را فشار دهید و نوع خاصی از پاداش دریافت کنید. این بدان معنا نیست که شما به کاری که انجام می دهید فکر کنید.
برای بررسی بیشتر احتمالات، تیم تحقیقاتی سپس به دنبال نشانه هایی از آنچه “تأیید” نامیدند، پرداختند. اگر الی نماد سیب را انتخاب می کرد، آیا سیبی را که به او داده بودند خورد؟ اگر او نماد مربوط به خواندن را انتخاب کرد، آیا حداقل یک دقیقه با کتاب درگیر شد؟
خانم کونا گفت: “شما می توانید چیزی را به یک پرنده بدهید و پرنده آن را پرتاب کند یا لمس کند.” “اما برای ما این بود، آیا او به آن متعهد است؟”
همه انتخاب های الی را نمی توان اینگونه قضاوت کرد. برای محققان غیرممکن بود که به عنوان مثال تعیین کنند که آیا او واقعاً در هر لحظه احساس خوشحالی می کند یا گرم. اما از حدود 500 پرس آیکون قابل ارزیابی، 92 درصد با رفتار بعدی الی تأیید شد.
دکتر پپربرگ که در این تحقیق شرکت نداشت، گفت: «معلوم است که آنها ارتباط خوبی با هم دارند.
او گفت، اما نشان دادن اینکه الی واقعاً معنی نمادها را فهمیده است، نیاز به آزمایش بیشتری دارد و نشان میدهد که محققان عمداً در تلاش بودند تا شیء اشتباهی را برای الی بیاورند. تا ببینم او چه واکنشی نشان خواهد داد. دکتر پپربرگ گفت: “این فقط یک بررسی دیگر است تا مطمئن شویم حیوان واقعاً برچسب چیست.”
در نهایت، محققان سعی کردند با تجزیه و تحلیل انواع نمادهایی که الی اغلب انتخاب می کرد، ارزیابی کنند که آیا صفحه سخنرانی به عنوان نوعی غنی سازی برای الی عمل می کند.
ربکا کلینبرگر، نویسنده مقاله و محققی در دانشگاه نورث ایسترن، جایی که او نحوه تعامل حیوانات با فناوری را مطالعه می کند، می گوید: «اگر وسیله ای برای رسیدن به هدف است، چه هدفی دارد؟» “به نظر می رسد سوگیری نسبت به فعالیت یا فعالیت اجتماعی وجود داشته است که به معنای در تعامل ماندن با پرستار است.”
محققان دریافتند در حدود 14 درصد مواقع، الی نمادهایی را برای غذا، نوشیدنی یا خوراکی ها انتخاب می کرد. از سوی دیگر، حدود 73 درصد از انتخابهای او مربوط به فعالیتهایی بود که غنیسازی اجتماعی یا شناختی را فراهم میکرد، مانند بازی کردن، بازدید از یک پرنده دیگر، یا صرفاً تعامل با خانم کونا. الی همچنین در 85 درصد مواقع استفاده از صفحه سخنرانی را آغاز کرد.
آمالیا باستوس، محقق شناخت مقایسه ای در دانشگاه جانز هاپکینز که نویسنده این گزارش نبود، گفت: «الی کاکادو به طور مداوم با دستگاه خود تعامل می کند و نشان می دهد که انجام این کار در طول چندین ماه برای او جذاب و مفید است.
مطالعه دارای محدودیت هایی است. به گفته کارشناسان خارجی، محدودیتی برای آنچه دانشمندان می توانند از یک حیوان به دست آورند وجود دارد، و به سختی می توان این احتمال را رد کرد که خانم کونا ممکن است ناخودآگاه الی را وادار به واکنش های خاصی کرده باشد. اما دانشمندان همچنین رویکرد سیستماتیک و ادعاهای متواضعانه محققان را تحسین کردند.
دکتر روسانو گفت: “آنها نمی گویند: “آیا طوطی می تواند صحبت کند؟” آنها می گویند، آیا می توان از این برای غنی سازی استفاده کرد؟
دکتر باستوس موافقت کرد. او گفت: «این کار اولین گام مهمی است. این همچنین نمونه ای از این است که چگونه این رشته از دهه 1970 به سمت بهتر شدن تغییر کرده است.
دکتر باستوس گفت: «محققانی که در حال حاضر در این منطقه کار می کنند، فرضیات مشابهی ندارند. او افزود: “ما انتظار نداریم که حیوانات زبان را به روشی که انسان ها می فهمند یا استفاده کنند، در عوض، دانشمندان علاقه مند به استفاده از ابزارهای ارتباطی برای “بهبود رفاه حیوانات در اسارت و روابط آنها با مراقبان خود هستند.”


