نانسی نولوف دابلر، میانجی پایان زندگی، در 82 سالگی درگذشت

نانسی نولوف دابلر، یک متخصص اخلاق پزشکی که پیشگام استفاده از میانجیگری در کنار تخت برای پیمایش پویایی پیچیده در میان پزشکان متعصب، اعضای خانواده و بیماران در آخرین روزهای زندگی خود بود، در 14 آوریل در خانه خود در منهتن در Upper West Side درگذشت. او 82 سال داشت.
خانواده او گفتند که علت آن بیماری قلبی و ریوی بوده است.
خانم دابلر که یک وکیل تحصیل کرده در هاروارد بود و با مبارزات انتخاباتی برای انحلال دولت دانشجویی، ریاست دانشگاه را به دست آورد، یک چهره انقلابی در مراقبت های بهداشتی بود که به قول او به دنبال «همسطح کردن زمین بازی» و «تقویت غیرقانونی» بود. -صدای پزشکی در موقعیتهای پیچیده پزشکی، بهویژه هنگام تصمیمگیری گامهای بعدی برای بیمارترین بیماران.
در سال 1978، خانم دوبلر تأسیس کرد مشاوره اخلاق زیستی در مرکز پزشکی Montefiore در برانکس. در میان اولین تیمهای این چنینی در کشور، این دفتر از وکلا، متخصصان اخلاق زیستی و حتی فیلسوفانی استفاده میکند که مانند پزشکان حاضر، پیجرهایی را حمل میکنند که به آنها در مورد مسائل اخلاقی فوری هشدار میدهند.
مشاوران اخلاق زیستی به دنبال پیشرفت های پیشگامانه در فن آوری، داروسازی و تکنیک های جراحی به عنوان یک فوق تخصص پزشکی ظهور کردند.
خانم دوبلر در کتاب خود می نویسد: «تکنولوژی ما اکنون به ما اجازه می دهد تا چندین دهه زندگی سالم و سازنده را از طریق روش هایی مانند کاتتریزاسیون قلبی یا جراحی بای پس سه گانه فراهم کنیم. اما همچنین به ما این امکان را میدهد که بدنی را با خونریزی مغزی عظیم بگیریم، آن را به یک دستگاه متصل کنیم و اسماً آن را زنده نگه داریم، اندامهای فعال روی تخت، بدون هیچ امیدی به بهبودی.»
چنین پیشرفتهایی میتواند باعث ایجاد اصطکاک بین پزشکانی شود که برای نسلها آموزش دیدهاند تا با هر ابزاری که در دسترس است، بیماران را زنده نگه دارند. اعضای خانواده که می توانند بر سر عزیزان اغلب ناتوان خود دعوا کنند. و مدیران بیمارستانی که ممکن است از طرح دعوی قضایی واهمه داشته باشند.
سوالات پیش روی خانم دوبلر و تیمش پیچیده و دلخراش است.
آیا نوزاد نارس که بعید است زنده بماند باید انتوبه شود؟ آیا بیمار ناخودآگاهی که اعتقادات مذهبی او انتقال خون را ممنوع کرده است، باید به دلیل درخواست یکی از اعضای خانواده، تزریق خون را دریافت کند؟ آیا باید به یک نوجوان اجازه داد که از درمان طاقت فرسا برای سرطان پایانی منصرف شود؟
تیا پاول که جانشین خانم دابلر در مونتفیوره شد، در مصاحبه ای گفت: «نانسی چهره انسانی را به اخلاق زیستی آورد که بر همدلی و شمول تمرکز داشت و واقعاً صدایی به کسانی داد که آن را نداشتند».
اولین تاکتیک خانم دوبلر در ورود به این بحث ها، نشستن با خانواده ها بود.
او در طول یک هفته گفت: “آنها چه مدت در بیمارستان هستند.” ارائه در دانشگاه کلمبیا در سال 2018، “و هیچ کس هرگز با آنها صحبت نکرد” – به ویژه پزشکان. “آنها می دوند و می دوند، و همه آنها در کت سفیدشان تقریباً یکسان به نظر می رسند.”
خانم دوبلر اغلب با اعضای خانواده روبرو می شد که نمی خواستند عزیزانشان بدانند که آنها، بیماران، بیمار لاعلاج هستند.
در یک مقاله برای مرکز هاستینگزمؤسسه تحقیقات اخلاق زیستی در گاریسون، نیویورک، خانم دابلر موردی از یک مرد مسن را به یاد آورد که به شدت بیمار بود اما پس از برداشتن دستگاه تنفس مصنوعی به تنهایی نفس میکشید.
این مرد به وضوح در حال مرگ بود، اما پسرانش نمی خواستند او را در بحث با کارکنان بیمارستان در مورد اقدامات بیشتر برای افزایش طول عمر شرکت دهند.
خانم دوبلر نوشت: “من با پسران ملاقات کردم و توضیح دادم که تیم احساس می کند موظف است با بیمار خود در مورد مراقبت هایی که در آینده دوست دارند صحبت کند.” پسران طغیان کردند و گفتند که این غیرقابل قبول است.
خانم دابلر – پرشور اما پولادین – گفتگو را ادامه داد.
او مینویسد: «پس از بحثهای زیاد در مورد بیمار و اینکه او چه شخص و پدر بزرگی بود، پرسیدم چگونه میشد اگر با او بحثی را با سه سؤال شروع کنم: «آیا میخواهی مراقبتهای آینده خود را با من در میان بگذاری. ? آیا می خواهید در مورد مراقبت های آینده با پسرانتان صحبت کنم؟ و آیا می خواهید این بحث را بدون حضور پسرانتان انجام دهیم؟
پسران می ترسیدند که چنین گفتگوی پدرشان را به این واقعیت برساند که او در حال مرگ است. به گفته آنها آنچه او نیاز دارد امید است.
خانم دابلر مینویسد: «من مطالعاتی را توصیف کردم که نشان میدهد وقتی اعضای خانواده سعی میکنند از بیمار در برابر اخبار بد محافظت کنند، بیمار معمولاً بدترین چیزها را میداند و سکوت اغلب به احساس رها شدن تبدیل میشود.
این بر پسران تأثیر گذاشت. به تخت مرد نزدیک شد.
خانم دوبلر نوشت: «بیمار بدیهی است که بسیار ضعیف و خسته بود. من از بیمار پرسیدم که آیا همانطور که اخیراً اکستوبه شده است، اگر پزشکان احساس کنند که لازم است، موافقت می کند که دوباره انتوبه شود. او گفت: من چنین فکر می کنم. پسران گفتند که در مورد آن نیز فکر خواهند کرد.
روند کار کرد.
او نوشت: «تضاد کامل بر سر اینکه «به پدر بگویم» فروکش کرد. میانجیگری در این مورد با پسران کار کرد تا رویکردی را نسبت به پدرشان ایجاد کنند که اگر نپذیرفتند میتوانستند آن را تحمل کنند.»
نانسی آن نولوف در 28 نوامبر 1941 در بای پورت، نیویورک، در ساحل جنوبی لانگ آیلند به دنیا آمد. والدین او، آرون و بس (مولینوف) نولوف، یک داروخانه در زیر خانه خود داشتند.
به عنوان دانشجو در کالج بارنارد، او دین را با تأکید بر زبان سانسکریت مطالعه کرد. زمانی که آنجا بود، او برای ریاست دانشگاه به عنوان یک کاندیدای تک موضوعی نامزد شد.
همکلاسی او نانسی پیور در مصاحبه ای گفت: “او دست به دست شد و واقعاً دولت دانشجویی را منحل کرد.” (در نهایت بازسازی شد.)
خانم پیور به یاد آورد که یک بار خانم دابلر را در حال خواندن رمان جیمز باند با لباس آکادمیک دیده بود. او گفت: “او یک شخصیت بود و یک نیروی واقعی بود.”
پس از فارغ التحصیلی در سال 1964، او در هاروارد در رشته حقوق تحصیل کرد و در آنجا با والتر دابلر، که اخیراً دکترای خود را دریافت کرده بود، آشنا شد. سال آخر دبیرستان به زبان انگلیسی در یک مهمانی سال نو. آنها متاهل در سال 1967، سالی که فارغ التحصیل شد، به نیویورک رفت و در آنجا به عنوان وکیل برای زندانیان، جنایتکاران و الکلی ها کار کرد.
آقای دوبلر در مصاحبه ای گفت: “اگر من و نانسی قرار بود بعد از کار کاری انجام دهیم، او را در پناهگاه مردانه ملاقات می کردم.” اما بعد از یک قرار ملاقات به او گفتم که خیلی تنبل هستم و او را در جای دیگری ملاقات خواهم کرد. اما او به چنین چیزهایی علاقه زیادی داشت.
او در سال 1975 به Montefiore پیوست تا روی مسائل حقوقی و اخلاقی کار کند و سه سال بعد خدمات مشاوره اخلاق زیستی را تشکیل داد.
خانم دوبلر خارج از کار بیمارستانی خود از دسترسی برابر به مراقبت های پزشکی برای زندانیان دفاع می کرد. او همچنین در کمیتههای توسعه روشهای اخلاقی برای تحقیقات سلولهای بنیادی و تخصیص ونتیلاتور در صورت کمبود خدمت کرده است.
از او علاوه بر شوهرش، یک دختر به نام آریلا دوبلر به یادگار مانده است. پسر، جاش دوبلر؛ و پنج نوه
همکاران خانم دوبلر معتقدند که بزرگترین میراث او خلقت در سال 2008 است. برنامه گواهی در Montefiore برای آموزش پزشکان، پرستاران و کارکنان بیمارستان در زمینه اخلاق زیستی.
یکی از فارغ التحصیلان این برنامه که یک پزشک بود، بر بالین بیمارستان خانم دابلر بود که در ماه های آخر زندگی، تیم پزشکی و خانواده اش را دور خود جمع کرد تا بگوید که به خانه می رود و دیگر برنمی گردد.
جسی فورمن، برادر همسر خانم دوبلر، قاضی فدرال در ناحیه جنوبی نیویورک، درباره این دکتر گفت: «او آشکارا از او میترسید. او دید که چگونه، حتی در حالت ضعیف، او توانست درمان و مرگ خود را کنترل کند.
دکتر به او گفت که بودن در کنار او باعث افتخار است.
