مقالات

ادوارد استون، فیزیکدان 88 ساله که مأموریت های وویجر را رهبری می کرد، درگذشت.


ادوارد اس. استون، فیزیکدان رویایی که فضاپیمای وویجر ناسا را ​​به مدار سیارات بیرونی منظومه شمسی فرستاد و برای اولین بار به اسرار بین ستاره ای رفت، یکشنبه در خانه خود در پاسادنا، کالیفرنیا درگذشت. 88.

مرگ او توسط دخترش سوزان اس استون تایید شد.

دکتر استون با الهام از پرتاب ماهواره اسپوتنیک شوروی در سال 1957، زمانی که در مقطع کارشناسی بود، 20 سال بعد مأموریت های وویجر را برای آزمایشگاه پیشرانه جت، که Caltech برای ناسا اداره می کند، هدایت کرد.

آنها هواپیماهای دوقلو، وویجر 1 و وویجر 2 بودند جداگانه شروع شد در تابستان 1977 از کیپ کاناورال، فلوریدا. تقریباً پنج دهه بعد، آنها به سفر خود در اعماق فضا ادامه می دهند و هنوز در حال جمع آوری داده ها هستند.

دکتر استون به مدت 50 سال، از سال 1972، زمانی که او یک استاد فیزیک 36 ساله در کلتک بود، دانشمند ارشد پروژه برنامه بود. او با پرتاب مضاعف در سال 1977 به چهره عمومی این پروژه تبدیل شد.

این فضاپیما با بهره گیری از همگرایی گرانشی چهار سیاره، که هر 176 سال یک بار اتفاق می افتد، از کنار مشتری، زحل، اورانوس و نپتون عبور کرد.

این فضاپیما اولین تصاویر با وضوح بالا از چهار سیاره، حلقه‌های مشتری، اورانوس و نپتون، صاعقه‌های مشتری و دریاچه‌های گدازه‌ای را که آتشفشان‌های فعالی را در قمر مشتری Io نشان می‌داد، تولید کرد.

“ما در یک ماموریت کشف بودیم” دکتر استون گفت نیویورک تایمز در سال 2002. “اما ما تعداد اکتشافات را دست کم گرفتیم.”

در سال 2012، وویجر 1 به اولین جسم ساخته دست بشر تبدیل شد که از مرز هلیوپوز عبور کرد، جایی که باد شدید خورشیدی ذرات زیراتمی جای خود را به نیروی خورشیدهای دیگر می دهد. امروزه تخمین زده می شود وویجر 1 در فاصله 15 میلیارد مایلی از زمین و با سرعت 38000 مایل در ساعت حرکت می کند. به گفته ناسا. وویجر 2 در سال 2018 از مرز فضای بین ستاره ای عبور کرد.

دکتر استون زمانی گفت: «این دو فضاپیما سفیران زمین برای ستارگانی خواهند بود که میلیاردها سال به دور کهکشان راه شیری می چرخند.

رهبری او در پروژه ویجر، مدال ملی علم را در سال 1991 از رئیس جمهور جورج اچ دبلیو بوش به ارمغان آورد.

دکتر استون به عنوان مدیر آزمایشگاه پیشرانه جت در پاسادنا از سال 1991 تا 2001، مأموریت رهیاب مریخ و مریخ نورد چرخدار آن را هدایت کرد. ماموریت مداری فضاپیمای گالیله به مشتری؛ راه اندازی کازینوها فضاپیما به زحل و حلقه ها و قمرهای آن، یک پروژه مشترک شامل ناسا، آژانس فضایی اروپا و آژانس فضایی ایتالیا؛ و کلاس جدیدی از ماهواره های علوم زمین.

دکتر استون همچنین از اواخر دهه 1980 تا 1990 به عنوان رئیس انجمن کالیفرنیا برای تحقیقات در نجوم، که ساخت و راه اندازی شد، خدمت کرد. رصدخانه دبلیو ام کک در هاوایی

او در سال 2014 مدیر اجرایی موسس شد رصدخانه بین المللی تلسکوپ سی متری، همچنین در هاوایی. او این سمت را تا سال 2022 حفظ کرد و در آن زمان به عنوان دانشمند ارشد وویجر بازنشسته شد.

در بیانیه ای، توماس اف. روزنبام، رئیس کلتک، دکتر استون را “دانشمند بزرگ، رهبر بزرگ و مفسر با استعداد اکتشافات” خواند.

ادوارد کارول استون جونیور در 23 ژانویه 1936 در ناکسویل، آیووا، در جنوب شرقی د موین به دنیا آمد و در نزدیکی برلینگتون، در سواحل رودخانه می سی سی پی بزرگ شد. پدرش، ادوارد پدر، صاحب یک شرکت ساختمانی کوچک بود و مادرش، فرنه الیزابت (ببر) استون، کتاب‌های او را نگهداری می‌کرد.

دکتر استون هنگام دریافت جایزه شاو 2019 در نجوم برای کارش در ماموریت های وویجر نوشت: «پدر ما یک سرکار ساختمان بود که دوست داشت چیزهای جدید یاد بگیرد و نحوه کار آنها را توضیح دهد.

او مدرک کاردانی را در رشته فیزیک از کالج جونیور برلینگتون (کالج اجتماعی جنوب شرقی) گرفت و مدرک کارشناسی ارشد و دکتری را از دانشگاه شیکاگو گرفت.

دکتر استون در سال 1962 با آلیس ترابو ویکلیف ازدواج کرد. او در سال 2023 درگذشت. و دو نوه

اندکی پس از آغاز تحصیلات تکمیلی خود، اخباری مبنی بر پرتاب ماهواره توسط شوروی، شیفتگی او به فیزیک را بر مطالعه فضا و به ویژه پرتوهای کیهانی متمرکز کرد، ذراتی که از ستارگان می آیند و با سرعت تاب در جهان حرکت می کنند.

با الهام از دکترای او. جان آ. سیمپسوندکتر استون اولین آزمایش های خود را با پرتوهای کیهانی در سال 1961 در حین کار بر روی Discover 36، یک ماهواره جاسوسی نیروی هوایی انجام داد.

او در سال 1964 به دانشکده کلتک پیوست. به عنوان رئیس دپارتمان فیزیک، ریاضیات و نجوم دانشگاه، نقشی که از سال 1983 تا 1988 بر عهده داشت، به تأسیس رصدخانه امواج گرانشی تداخل سنج لیزری کمک کرد که – بعدها امواجی را در فضا کشف کرد و زمان به نام امواج گرانشی.

نورمن هاینز که سال ها مدیر کل پروژه وویجر بود، یک بار گفت که دکتر استون با تخصص علمی و مهارت های مدیریتی خود، «دنیای علم پروژه را انقلابی کرد».

در سال 1990، دکتر استون به طنز پروژه مهم خود اذعان کرد که حتی با وجود تمام اکتشافاتش، او پایان آن را قبل از مرگ نخواهد دید.

او گفت: «من در وویجر خیلی لذت بردم به مجله نیویورک تایمز گفت، “که حتی اگر هرگز لبه منظومه شمسی را نبینم، دوباره این کار را انجام خواهم داد.”

دکتر استون در نهایت شاهد بلند شدن فضاپیمای دوگانه از منظومه شمسی – دو بار – بود.

او گفت: «من مدام از خودم می‌پرسم که چرا این همه علاقه عمومی به فضا وجود دارد. «به هر حال، این فقط علوم پایه است. پاسخ این است که به ما حسی از آینده می دهد. وقتی از کشف چیزهای جدید در آنجا دست برداریم، مفهوم آینده تغییر خواهد کرد. کیهان به ما یادآوری می کند که باید کارهای بیشتری انجام داد، که زندگی به تکامل خود ادامه خواهد داد. به ما جهت می دهد، یک فلش در زمان.



Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا