در بیمارستان های حیوانات، مددکاران اجتماعی خدمات انسانی را ارائه می دهند

امی کانروی به تنهایی در اتاق معاینه دامپزشکی نشسته بود، دستانش بطری آب را در چنگ انداخته بود و چشمانش اشک می زد. گربه 16 ساله او لیزل مشکل تنفسی داشت. حالا او منتظر یک به روز رسانی بود.
در باز شد و لوری ماکسول وارد شد.
خانم ماکسول برای MedVet، یک بیمارستان دامپزشکی 24 ساعته در شیکاگو کار می کند. اما وقتی دوشنبه شب در ماه می مقابل خانم کانروی نشست، توضیح داد که به خاطر گربه آنجا نبوده است. او برای خانم کانروی آنجا بود.
خانم ماکسول یک مددکار اجتماعی دامپزشکی است، شغلی در گوشه ای کمتر شناخته شده از دنیای درمان که بر کاهش استرس، اضطراب و اندوهی تمرکز دارد که ممکن است در زمانی که حیوان خانگی به مراقبت پزشکی نیاز دارد رخ دهد.
حیوانات خانگی دیگر در حاشیه خانواده انسان وجود ندارند – برای مثال، یک مطالعه در سال 2022 نشان داد که تقریبا نیمی از آمریکایی ها آنها با حیوانی در رختخواب خود می خوابند. همانطور که این پیوند قوی تر می شد، استرس زمانی که همه چیز بد پیش می رفت نیز افزایش می یافت. این احساسات میتواند به بیمارستانهای حیوانات نیز سرایت کند، جایی که مددکاران اجتماعی میتوانند به صاحبان حیوانات خانگی کمک کنند تا با انتخابهای دشواری از جمله اینکه آیا حیوان خانگی را معدوم کنند یا اینکه توانایی پرداخت هزینه را دارند، برخورد کنند. هزاران دلار برای مراقبت از آنها
اگرچه هنوز نادر است، مددکاران اجتماعی بیمارستان حیوانات در صفوف خود در حال رشد هستند. زنجیر بزرگ مانند VCAآنها شروع به استخدام آنها و همچنین افراد اصلی می کنند بیمارستان های دانشگاهی دامپزشکی. این سرویس معمولاً رایگان ارائه می شود. حدود 175 نفر از دانشگاه تنسی، ناکسویل، که مرکز این رشته است، گواهینامه کار اجتماعی دامپزشکی دریافت کرده اند.
خانم ماکسول، که بر کار پنج مددکار اجتماعی در پنج مکان MedVet نظارت میکند، در شیفتهای شلوغ نیز کمک میکند.
خانم ماکسول در اتاقی با خانم کانروی، صاحب لیزل، یکی از سوالات خود را پرسید: “او چه نقشی در زندگی شما دارد؟”
خانم کانروی لبخند زد. او گفت: “خب، گفتن این چیز وحشتناکی است، زیرا من گربه های دیگری هم داشته ام.” “اما او گربه مورد علاقه من خواهد بود که تا به حال داشته ام.”
خانم کانروی گفت که وقتی لیزل را در سال 2010 از یک پناهگاه به خانه آورد، گربه آنقدر ترسیده بود که دو سال قبل از اینکه خانم کانروی حتی او را لمس کند، می ترسید. اکنون این دو ارتباط نزدیکی دارند.
«من اضطراب اجتماعی دارم. خانم کانروی به خانم ماکسول گفت و گاهی اوقات می تواند بسیار خسته کننده باشد. احساس می کنم اضطراب اجتماعی وجود دارد. ما این را به اشتراک می گذاریم، متوجه شدید؟
خانم ماکسول گفت: “گربه روح شما.” “من فکر می کنم این گربه ای است که یک بار در زندگی می آید.”
در پایین سالن و گوشه گوشه، دنی عبود، دانشجوی مددکاری اجتماعی، روی زمین نشست تا با گلوریا ریس، پسر 11 ساله اش جسریل و نوه 8 ساله اش جانیا صحبت کند. آنها در حال عیادت از ساسی، پیت بول 12 ساله خود بودند که عوارض جدی ناشی از جراحی مثانه داشت.
خانم ریس از Mx پرسید: “تو قبل کجا بودی؟” اباعود با خنده. ساعاتی قبل، او برای تصمیم گیری برای مرگ ساسی یا پذیرش او برای عمل دوم تلاش می کرد. او گفت: “اگر من زندگی را در چشمان او نمی دیدم، پس شاید.” “من نمی توانم او را ترک کنم.”
Mx: “میدونی در قلبش چیه.” عبود گفت.
وظیفه اصلی مددکاران اجتماعی مراقبت از صاحبان حیوانات خانگی است، اما دامپزشکان و تکنسین ها – اساساً پرستاران – می گویند که این کار به آنها نیز کمک می کند. دکتر امی هوبرگر، رئیس بخش اورژانس شیکاگو MedVet، گفت: “من داشتم به خانه می آمدم و صادقانه فکر می کردم که چه اتفاقی برای یک مشتری افتاده است.” اکنون او گفت: “من می توانم در هر شیفت از حیوانات بیشتری مراقبت کنم زیرا می دانم که مشتریان هنوز از آنها مراقبت می کنند.”
الیزابت استرند، مدیر برنامه مددکاری اجتماعی دامپزشکی دانشگاه تنسی، گفت که وجود یک درمانگر در کارکنان به یک نقطه فروش برای جذب دامپزشکان و سایر کارگران تبدیل می شود. صنعت یک میدان پر استرس است و نرخ خودکشی در میان دامپزشکان بالاتر از حد متوسط هستند.
پس از ترک خانم ریس و بچه ها، Mx. عبود، که از ضمایر آنها/آنها استفاده می کند، توجه آنها را به اوریم توپال معطوف کرد که اوایل روز به او کمک کرده بودند. خانم توپال سگ خانواده اش، زورو، کاکائوی 16 ساله را آورده بود، زیرا او مشکل تنفسی داشت. یک بررسی نشان می دهد که وضعیت زورو بهبود نخواهد یافت.
Mx عبود به خانم توپال در “اتاق راحتی” که MedVet برای اتانازی در نظر گرفته است، پیوست. خانم توپال گفت که وقتی برای اولین بار وارد شد احساساتش در هم آمیخته بود. او گفت: «فکر نمیکنم برای این تصمیم آماده باشم. اما پس از گفتن آن، احساس راحتی کرد.
چند لحظه بعد، دستیار زورو را سوار بر گارنی آورد. یک ماسک پلاستیکی اکسیژن را تامین می کرد. او زورو را به عنوان Mx به دامان خود برد. عبود لوله اکسیژن را حرکت داد تا بتواند راحت تر نفس بکشد. خانم توپال با زورو زمزمه کرد: “Está bien, está bien.”
بعد از اینکه خانم توپال مدتی با زورو خلوت کرد، زنگ را به صدا درآورد تا به کارکنان اطلاع دهد که آماده است. دکتر هوبرگر به Mx پیوست. عبود در اتاق.
خانم توپال گفت: «بچه ها متشکرم که اینجا هستید.
دکتر هوبرگر روی زمین زانو زد و داروهای کشنده را تجویز کرد. بعد از چند ثانیه نفس زورو قطع شد.



