سرطان میلیون ها سگ را می کشد. آیا ایمونوتراپی عمر آنها را طولانی می کند؟

ایمونوتراپی درمان سرطان را متحول کرده است. با سیستم ایمنی بدن برای حمله به رشد بدخیم که از دفاع طبیعی بدن فرار کرده اند، کار می کند. این پیشرفت جایگزینی برای درمان سرطان با جراحی یا شیمی درمانی و پرتودرمانی ارائه می دهد که می تواند به بافت های سالم حمله کند و عوارض جانبی شدیدی ایجاد کند.
درمان نه تنها از نظر علمی پیچیده است، بلکه گران است. سرمایه گذاری پول و زمان برای نجات مردم منطقی است. اما در مورد سگ ها چطور؟
دکتر هانس کلینگمن چندین دهه کار کرده و در مورد ایمونوتراپی سرطان تحقیق کرده است و بخشهای پیشرو در مرکز پزشکی دانشگاه راش در شیکاگو و مرکز پزشکی تافتس در بوستون پیشرو بوده است. او اکنون مدیر ارشد علمی محصولات سلولی در ImmunityBio است که داروهای ایمونوتراپی برای انسان تولید می کند. اما او همچنین دو مقاله در مورد اینکه آیا درمانهای جدید میتوانند روزی عمر سگها را افزایش دهند، نوشته است.
مصاحبه زیر برای وضوح کوتاه شده و ویرایش شده است.
چه چیزی در مورد ایمونوتراپی و سگ ها به شما علاقه مند است؟
من سگها را دوست دارم. من سگ دارم: سوفی و ماکسیمیلیان. هر کدام حدود 18 پوند است، ترکیبی از Bichon و Cavalier Spaniel.
آیا آنها به سرطان مبتلا شده اند؟
خوشبختانه آنها سرطان نگرفته اند… اما با افزایش سن سگ ها، بسیاری از آنها به سرطان مبتلا می شوند. آیا ایمونوتراپی مزایایی دارد؟ آیا میتوانیم زندگی، بقیه زندگی را برای سگ و صاحب آن آسانتر کنیم؟
در بیشتر موارد، سگ ها در واقع شیمی درمانی می شوند. ما نمی دانیم که این درمان ها چقدر بر کیفیت زندگی باقی مانده تأثیر می گذارد و در بیشتر موارد حتی به خوبی مشخص نیست که این درمان ها چقدر مؤثر هستند.
اولین مقاله شما در این زمینه موانع قابل توجهی در توسعه درمان های ایمونوتراپی برای سگ ها یافت. می توانید آنها را توصیف کنید؟
شرکت های دارویی از نظر مالی بسیار وظیفه شناس هستند. آنها واقعاً آنتی بادی های مونوکلونال یا سایر روش های ایمنی درمانی هدفمندتر برای سگ ها ایجاد نکرده اند. برای آنها معنای مالی ندارد. به عنوان مثال، درمان آنتی بادی برای یک سگ می تواند به راحتی هزاران دلار هزینه داشته باشد و هیچ شرکت بیمه ای هزینه آن را پرداخت نمی کند، و – البته به استثنای نادر – هیچ صاحب سگی هزینه آن را پرداخت نمی کند. بنابراین واقعاً بازاری برای داروسازی بزرگ وجود ندارد.
در آن زمان، آیا شواهدی وجود داشت که نشان دهد این داروها در سگ ها کار می کنند؟
مراکز تحقیقاتی دامپزشکی 12 تا 15 سگ را با داروی X درمان کردند، اما هیچ مقایسه واقعی وجود نداشت. آنها با داروی دیگری، مانند داروی Y، چگونه رفتار خواهند کرد؟ این مقایسهها کنترلشدهترین مطالعاتی را ارائه میدهد که به طور سیستماتیک در سگها انجام نشده است. همچنین خطر ابتلا به سرطان به نژاد بستگی دارد. خطر بستگی به نژاد و سن سگ دارد. سخت است که مثلاً 20 سگ برای یک نژاد بدست آورید. بنابراین دستیابی به داده های تمیز دشوار است.
و در مورد انسانها، میتوانیم سود را در مقابل ضرر قضاوت کنیم، زیرا پزشک میتواند از ما بپرسد که چه احساسی داریم. اما شما نمی توانید از سگ ها بپرسید. آنها فقط یک گوشه می نشینند و کاری که ما انجام می دهیم را دوست ندارند.
شما همچنین در اولین مقاله خود این موضوع را مطرح کردید که داروهای انسانی ممکن است در سگ ها مؤثر نباشد زیرا ژنتیک ما متفاوت است.
سگ ها و انسان ها 80 تا 85 درصد همسانی ژنتیکی دارند. در حالی که این بسیار خوب به نظر می رسد، تنها دادن یک ایمونوتراپی به سگ که نشان داده شده است در انسان کار می کند، کافی نیست.
تلاشهایی در حال انجام است تا ارزیابیهایی از سگها در مورد میزان پذیرش آنها ایمونوتراپی و درمان سرطان به طور کلی انجام شود. برخی از مراکز سعی می کنند مقیاسی از احساس حیوان و میزان پاسخ به درمان بدست آورند.
یکی یک مطالعه اخیر آزمایش کرد که آیا پروتئین ایمنی انسان است یا خیر می تواند از طریق استنشاق به سگ هایی که بیماری متاستاتیک گسترده ناشی از ملانوم یا سرطان استخوان در ریه دارند داده شود. نتایج امیدوارکننده ای را نشان داد. آنها دوز قابل تحمل سگ ها را تعیین کردند که زمان بقای دلگرم کننده در سگ های تحت درمان و تحمل خوب را نشان می دهد. این راه را برای مطالعات آینده با استفاده از سیتوکین های ایمنی فعال انسانی در سگ ها هموار می کند.
اما هنوز تلاش زیادی برای توسعه ایمنی درمانی جدید برای سگ ها صورت نگرفته است. پیشرفت کمی وجود دارد، رکود. کمی خشن است، اما اساساً درست است. امیدوارم در چند سال آینده بتوانیم درمان های ایمنی هدفمندتری برای سگ هایمان داشته باشیم – اما آنها باید در دسترس باشند.
آیا این درک باعث شده است که در مورد مرگ نهایی سگ های خود تجدید نظر کنید؟
چیزی که اکنون در تعجبم هستم این است که چگونه میتوانیم زندگی باقیمانده پس از تشخیص سرطان را برای سگ (و صاحب) با گزینههای درمان تسکینی که طول عمر را افزایش میدهد، اما از کیفیت زندگی باقیمانده نیز قابل تحملتر کنیم. این تمام چیزی است که من می خواهم و می دانم که بسیاری از صاحبان سگ نیز همین احساس را دارند.
سگ های شما چطور هستند؟
سوفی 3 ساله است. ماکسیمیلیان 13 ساله است. امروز او در ساحل قدم می زد. او از هیچ چیز مریض نیست. او فقط خسته می شود زیرا بزرگتر است و خیلی خواب آلود است. اما من کاملا این را درک می کنم.




