خطای احمقانه دستگاهی که ناسا 600 میلیون دلار برای ماموریت مریخ هزینه کرد – Evincism

سوال سریع: اگر بیرون 30 درجه است، آیا باید کت بپوشید؟
تنها پاسخ صحیح فنی به این 30 درجه سانتیگراد یا فارنهایت است؟
شما همچنین می توانید بسته به آنچه در اطراف محل شما استفاده می شود واحدها را بپذیرید، در هر صورت 30 درجه سانتیگراد آب و هوای ساحل است، اما 30 درجه فارنهایت (-1.12 درجه سانتیگراد) زیر صفر است.
ممکن است هنگام حل یک مسئله فیزیک، اشتباه مشابهی را با واحدها مرتکب شوید، اما می دانید چه چیزی، چه کسی اهمیت می دهد؟
بدترین سناریو چیست؟
آیا نمره ای از دست می دهید یا فقط نمره ای نمی گیرید؟ همین است، اینطور نیست؟ خوب، ناسا چیزی برای گفتن به شما دارد.
یک نفر واقعاً با واحدها مشکل داشت و برای ناسا هزینه کرد یک ماموریت فضایی 600 میلیون دلاری.
زمان داستان.
شکست ماموریت مدارگرد آب و هوای مریخ ناسا (1999)
به عنوان بخشی از برنامه نقشه بردار مریخ ناسا، آنها دو ماموریت جداگانه را انجام دادند، اولین ماموریت مدارگرد آب و هوای مریخ (MCO) (11 دسامبر 1998) و دیگری کاوشگر قطبی مریخ (ژانویه 1999).
مدارگرد آب و هوای مریخ در ابتدا قرار بود در مدار مریخ مستقر شود و به عنوان یک رله ارتباطی برای رویدادهای آینده عمل کند. فرودگر Mars Surveyor ’98 یا در دستگاه قطبی در مریخ و کاوشگرهای فضای عمیق آن.

از 11 دسامبر 1998 تا حدود 9 ماه و نیم بعد در 23 سپتامبر، MCO به مقصد رسید و باید انجام می داد. تعلیق بادی برای کاهش سرعت و حرکت در یک مدار تقریباً دایره ای به دور مریخ.
با این حال، “ناهماهنگی” در سیستم های زمینی زمین باعث خطا شد، که منجر به محاسبات مسیر نادرست شد که فضاپیما را بسیار نزدیک به مریخ، در حدود 170 کیلومتری سطح سیاره، فرستاد و این در نهایت باعث شد فضاپیما بر روی سطح مریخ سقوط کند.
به دلیل این ماموریتهای ناموفق متعاقباً به مریخ، JPL و ناسا دو هیئت بررسی شکست را راهاندازی کردند و به دنبال آن هیئت تحقیقاتی Mishap مدارگرد آب و هوای مریخ (MCO) را ایجاد کردند..
چه اشتباهی در مدارگرد آب و هوای مریخ رخ داد
مانند بسیاری از فضاپیماها، مدارگرد آب و هوای مریخ (MCO) برای هدایت حرکت انتقالی خود به رانشگرها متکی بود، در حالی که از چرخ های جت برای کنترل وضعیت آن استفاده می شد. جهت گیری آن در فضا
با این حال، از آنجایی که چرخهای واکنش در طول زمان به دلیل گشتاورهای خارجی (مانند فشار تابش خورشید یا سایر عدم تقارنهای جزئی)، تکانه زاویهای را در طول زمان انباشته میکنند، باید به صورت دورهای اشباع شوند.
این فرآیند به نام اشباع مومنتوم زاویه ای (AMD)، شامل تخلیه تکانه انباشته شده با شلیک رانشگرهای فضاپیما در جهت معکوس محاسبه شده دقیق است.
بنابراین آنچه خیلی ساده اتفاق میافتد این است که وقتی جسمی به سیاره نزدیک میشود، گرانش سیاره فضاپیما را به داخل میکشد و باعث سقوط آن به سطح میشود.
برای جلوگیری از این اتفاق، از رانشگرهای فضاپیما برای کاهش سرعت آن استفاده می شود و آن را در جهت خاصی حرکت می دهند تا خیلی به سیاره نزدیک نشود و به طور پیوسته شروع به گردش به دور سیاره کند.

در طول ماموریت به دلیل استقرار ناقص یک خورشیدی اصلاح شد
پانل. اعتبار: ناسا
و این رویدادهای AMD به صورت دستهای اتفاق میافتند، بنابراین هر بار که یک رویداد AMD رخ میدهد، تقریباً هر 17 ساعت یک بارنرمافزار فضایی Small Forces تعداد پالسهای رانشگر اجرا شده و مدت زمان آنها را شمارش کرد، سپس از تراز رانشگر و ارتفاع فضاپیما برای تعیین جهت اینرسی تغییر سرعت اعمال شده استفاده شد.
سپس این دادهها به سیستم تحلیل عملکرد فضاپیمای زمینی (SPAS) ارسال شد، که از دادهها برای اصلاح تخمینهای موقعیت و سرعت فعلی فضاپیما استفاده میکند. تیم مسیر از این نتایج به روز شده برای ردیابی مسیر پرواز MCO و همچنین هدایت رویدادهای آینده AMD استفاده می کند.
برنامه ماموریت شامل از دست دادن مختصری سیگنال تقریباً 5 دقیقه پس از شروع سوختن مدار مریخ بود که در واقع یک قطع برق مورد انتظار به دلیل عبور فضاپیما از پشت مریخ بود.
با این حال، تماس 49 ثانیه قبل از این نقطه مورد انتظار قطع شد و ارتباط هرگز دوباره برقرار نشد.
محاسبات بعدی که با استفاده از داده های تصحیح شده انجام شد، نشان داد که فضاپیما در ارتفاع تقریبی 57 کیلومتری که بسیار پایین تر از آن است، وارد جو مریخ شده و این منجر به سقوط شد.
عامل اصلی شکست، عدم تطابق بین دو تیم همکار بود. لاکهید مارتین، که فضاپیما و بخشهایی از نرمافزار زمینی را توسعه داد، با استفاده از واحدهای امپراتوری بریتانیا (بهویژه پوند نیرو برای اندازهگیری نیرو) کار میکرد.
نرم افزار موجود در فضاپیما، Δv پیش بینی شده را از هر پالس در واحدهای صحیح محاسبه کرد، SPAS مستقر در زمین از این داده ها استفاده نکرد و در عوض محاسبات خود را انجام داد..
در همین حال، تیم ناوبری ناسا فرض کرد که خروجی های نرم افزار بر حسب واحدهای متریک (نیوتن) هستند، زیرا واحدهای SI استاندارد آژانس هستند.
این سوء تفاهم به این معنی بود که مقادیر محاسبه شده بر حسب پوند نیرو توسط نرم افزار ناوبری زمینی به اشتباه به عنوان نیوتن تعبیر شد.
از آنجایی که 1 پوند ≈ 4.448 نیوتن، تکانه های رانشگر محاسبه شده در طول رویدادهای AMD با ضریب حدود 4.45 دست کم گرفته شد.
در نتیجه، هر رویداد AMD با افزایش قدرت رانشگر، تغییری بزرگتر از حد انتظار در سرعت ایجاد کرد. این انحراف از مسیر، فضاپیما را به طور قابل توجهی از مسیر خارج کرد و در نهایت مأموریت را محکوم کرد.
مجموع خسارت ناسا به دلیل MCO
ساخت فضاپیمای مریخ Surveyor ’98 193.1 میلیون دلار هزینه داشت. هزینه های پرتاب 91.7 میلیون دلار و عملیات ماموریت 42.8 میلیون دلار و در مجموع 327.6 میلیون دلار برآورد شده است.
با تعدیل تورم از سال 1998 تا 2025، این حدود 646 میلیون دلار است که *اهم*… هزینه بسیار گزافی برای پرداختن به چنین خطای ناچیز انسانی است.
با این تفاوت که آنها همچنین مجبور شدند ماموریت بعدی کاوشگر قطبی مریخ را لغو کنند زیرا MCO قرار بود پل بین فرودگر و زمین باشد.
افکار نهایی
“مردم اشتباه می کنند. مشکل اینجا اشتباه نبود. این شکست ما در جستجوی آن و یافتن آن بود. این عادلانه نیست که به یک نفر تکیه کنیم.”
تام گاوین، آزمایشگاه رانش جت ناسا
این درس خوبی برای هر کسی است که اهمیت واحدها را در هر روال علمی دست کم می گیرد. این همچنین باید کاملاً در یک محیط آموزشی مورد استفاده قرار گیرد تا دانش آموزان واقعاً اهمیت واحدها را احساس کنند.
و این از ناسا تنها یکی از بسیاری از رویدادهای دیگر است که به دلیل عدم تطابق واحدها به اشتباه افتاده است، برای مثال، در سال 1983 یک پرواز بوئینگ 767 از مونترال به وینیپگ مجبور به فرود اضطراری شد زیرا هواپیما به اندازه کافی سوخت نداشت، زیرا کارکنان ایر کانادا اخیراً شروع به استفاده از سیستم متریک به جای سیستم معمول کرده بودند.
چنین رویدادهایی بیشتر است. توصیه می کنیم این مقاله را بررسی کنید: “خطاها و تصادفات اندازه گیری” توسط موسسه ملی استاندارد و فناوری، ایالات متحده آمریکا
مراجع



