مقالات

یک لک لک، یک ماهیگیر و رابطه غیرعادی آنها ترکیه را مسحور خود می کند


سیزده سال پیش، یک ماهیگیر فقیر در دهکده‌ای کوچک در ترکیه، داشت تور خود را از دریاچه بیرون می‌کشید که صدایی از پشت سرش شنید و برگشت تا موجودی باشکوه را دید که روی کمان قایق پارویی خود ایستاده بود.

پرهای سفید درخشان سر، گردن و سینه او را پوشانده بود و جای خود را به پرهای سیاه روی بال هایش می داد. روی پاهای نارنجی لاغری که تقریباً با رنگ منقار نوک تیز بلندش مطابقت داشت، ایستاده بود.

ماهیگیر ادم یلماز آن را به عنوان یکی از لک لک های سفیدی که برای مدت طولانی در روستا می گذراند، به یاد می آورد، اما هرگز لک لک را به این نزدیکی ندیده بود، خیلی کمتر در قایقش پناه گرفته بود.

با تعجب که آیا گرسنه است، ماهی به آن پرتاب کرد که پرنده آن را خورد. دیگری پرتاب کرد. و یکی دیگر.

به این ترتیب داستان بعید از مرد و پرنده ای آغاز شد که ترکیه را طوفان کرده است، زیرا سال های گذشته – و یک کمپین هوشمندانه رسانه های اجتماعی توسط یک عکاس طبیعت محلی – داستان این زوج را به عنوان یک افسانه مدرن دوستی بین گونه ها گسترش داده است.

به گفته ماهیگیر، لک لک که به ترکی یارن یا «همدم» نامیده می شود، نه تنها در سال اول بارها به قایق آقای یلماز بازگشت، بلکه پس از مهاجرت زمستانی به جنوب، بهار سال بعد به همان روستا، همان لانه بازگشت. – و همان قایق

ماه گذشته، پس از اینکه یارن برای سیزدهمین سال متوالی در روستا ظاهر شد، رسانه های محلی با خوشحالی ورود او را به عنوان مشاهده بهاری یک ترک پوشش دادند. Punxstownie Phil.

داستان این زوج شهرت غیرمنتظره‌ای را برای آقای یلماز 70 ساله و یارن که تخمین زده می‌شود 17 سال داشته باشند، به ارمغان آورد. مستند. فرزندان فیلم ماجراجویی انتظار می‌رود امسال با فیلمی کوتاه از آقای یلماز (و نمایش دیجیتالی از لک‌لک) در سینماهای ترکیه اکران شود.

عاشقان لک لک در همه جا می توانند یارن و شریک زندگی اش نازلی یا به زبان ترکی “عشوقه” را تماشا کنند، در حالی که آنها غوغ می زنند، گردن خود را جرثقیل می کنند، منقارشان را جغجغه می کنند، لانه خود را بازسازی می کنند و گاهی اوقات جفت گیری می کنند. وب کم 24 ساعته توسط دولت محلی ایجاد شده است.

“این یک افسانه نیست. این یک داستان واقعی است.» علی اوزکان، شهردار کراجابی که منطقه آن شامل این روستا می شود، در مصاحبه ای گفت. “این یک داستان واقعی با پیچ و تاب از یک افسانه است.”

او گفت که شهرت پرنده از تلاش های شهرداری برای افزایش گردشگری محلی با مسیرهای پیاده روی و کافه ها در نزدیکی دریاچه ها و تالاب های منطقه حمایت کرده است. این منطقه یک “طرح اصلی” لک لک را برای مراقبت از پرندگان ایجاد کرده است.

او گفت که در ابتدا با انتقادهایی از سوی رای دهندگان مواجه شد که متعجب بودند که چرا یک شهردار با لک لک ها دست و پنجه نرم می کند. اما اکنون ساکنان وقتی لانه‌های آسیب دیده را می‌بینند تماس می‌گیرند، و یکی از دوستانش از شهر دیگری اخیراً با او تماس گرفت و شکایت کرد که نمی‌تواند جارن را در وب‌کم ببیند.

این داستان روستای آقای یلماز اسکیکاراآگاچ – جمعیت 235 نفر – را روی نقشه نشان می‌دهد و گروه‌هایی از دانش‌آموزان و گردشگران را ترسیم می‌کند که در خیابان‌های باریک آن قدم می‌زنند تا لک‌لک‌ها را ببینند و در دریاچه همسایه Uluabat قایق سواری کنند. بسیاری از بازدیدکنندگان به دنبال لانه یارن می گردند که روی یک سکو در بالای تیر برق در نزدیکی خانه آقای یلماز قرار دارد و وقتی با خود ماهیگیر ملاقات می کنند، او را با سوال و عکس می گیرند.

یکی از صبح‌های اخیر، آقای یلماز در حیاط خانه کوچک دو طبقه‌اش ایستاده بود و وان ماهی صید کرده بود. یارن و نازلی در لانه‌ی بالایشان چرت می‌زدند، بهبود می‌یافتند و هوا را با صدای ضربتی منقارشان پر می‌کردند.

“یارن!” آقای یلماز زنگ زد.

هر دو پرنده به سمت حیاط رفتند و آقای یلماز ماهی را به منقار آنها انداخت.

آقای یلماز پس از اینکه پرندگان حدود دوجین ماهی را پایین آوردند، اعلام کرد: «آنها مست هستند. بعد از 13 سال می توانم بگویم.

لک‌لک‌ها مدت‌هاست که در روستا لانه کرده‌اند، در بهار می‌رسند و قبل از مهاجرت در اواخر تابستان به آفریقا جفت‌گیری می‌کنند.

بزرگان روستا به یاد دارند زمانی که به نظر می رسید لانه لک لک در هر پشت بام وجود دارد و ساکنان تلاش می کردند تا پرندگان را از برداشتن لباس ها از خطوط بیرون بازدارند. اما بیشتر مردم پرندگانی را دوست داشتند که آمدن آنها درست پس از شکفتن گل های صورتی روی درختان بادام، منادی بهار بود.

ریدوان چتین، مرجع منتخب روستا، گفت که در یک شمارش در دهه 1980، 41 لانه فعال، یعنی 82 لک لک، بدون احتساب لک لک، یافت شد.

امسال تنها چهار لانه فعال در روستا وجود دارد که Yarenovoto از جمله آنهاست.

آقای چتین با ناراحتی گفت: «الان تعدادشان خیلی کم است.

هیچ‌کس در روستا نمی‌توانست چنین رابطه‌ای بین آقای یلماز و یارن را به خاطر بیاورد.

آقای چتین گفت: “من هرگز چنین چیزی ندیده ام.”

برای آقای یلماز، مردی آرام با دست‌های چرمی و چهره‌ای مهربان و درهم‌رفته، یارن افزوده‌ای اتفاقی بود به چیزی که امیدوار بود فصلی آرام و دیروقت در زندگی دشوار دیگری باشد.

فقیر بزرگ شد. پدرش هر چقدر هم که هوا سرد باشد او را از مدرسه بیرون برد تا در مزرعه کار کند و ماهیگیری کند.

او گفت: زندگی من بین مزرعه و دریاچه بود.

مادرش در سن 13 سالگی فوت کرد. پدرش در 17 سالگی با زنی که آقای یلماز دوستش نداشت دوباره ازدواج کرد. بنابراین، تنها با تحصیلات اولیه، به بورسا، نزدیکترین شهر بزرگ فرار کرد و در کارخانه ای که ماست و سایر محصولات لبنی تولید می کرد، کار کرد.

او در 19 سالگی با روستایی دیگری که از کودکی او را می شناخت ازدواج کرد. آنها اولین فرزند خود را که یک دختر بود، هفته‌ها پس از تولد از دست دادند. او در لبنیات های مختلف کار می کرد در حالی که او و همسرش سه فرزند دیگر، دو پسر و یک دختر را بزرگ کردند.

در سال 2011، زمانی که فرزندانش بزرگ شدند و با پنج نوه‌اش در جای دیگری زندگی می‌کردند، کار را متوقف کرد، به روستا بازگشت و به خانه دوران کودکی‌اش، در کنار دریاچه‌ای که در کودکی در آنجا ماهیگیری می‌کرد، نقل مکان کرد.

او گفت: از روزی که کار را شروع کردم، آرزوی من این بوده که به روستای خود بروم و ماهیگیری کنم.

اندکی بعد، لک لک بر روی قایق او فرود آمد.

هر بار که جارن می رفت، آقای یلماز فکر می کرد که آیا او برمی گردد. اما بعد از چند سال دیگر نگرانش نشد.

او گفت: «تا زمانی که زنده بودم مطمئن بودم که آن پرنده برمی گردد.

در ابتدا هیچ کس اهمیت نمی داد که آقای یلماز با یک لک لک دوست شد. روستاییان دیگر او را مسخره می‌کردند یا می‌گفتند که وقت خود و ماهی‌هایش را تلف می‌کند.

در سال پنجم زمانی که آلپر تودز، یک شکارچی عکاس حیات وحش که برای دولت محلی کار می‌کند، شروع به اشتراک‌گذاری عکس‌های این زوج در رسانه‌های اجتماعی کرد، این موضوع تغییر کرد. داستان گسترش یافت و هر بهار با آمدن جارن سهمی دریافت کرد.

عمر دوندورن، پرنده شناس ترک، گفت که پیوند انسان و پرنده با رفتار شناخته شده لک لک مطابقت دارد.

اگرچه لک لک ها از تماس مستقیم با مردم اجتناب می کنند، اما اغلب شب را در نزدیکی آنها، روی پشت بام ها، در دودکش ها یا روی تیرهای برق می گذرانند.

پرندگان تمایل به تک همسری دارند و به لانه های خود وفاداری نشان می دهند، برای مهاجرت از جفت خود جدا می شوند اما در بهار برای تولید مثل در یک لانه ملاقات می کنند.

آقای دوندورن گفت که این ممکن است توضیح دهد که چرا جارن سال به سال شب را در نزدیکی خانه آقای یلماز می گذراند.

لک‌لک‌ها که می‌توانند بیش از 20 سال در طبیعت و بیش از 30 سال در اسارت زندگی کنند، حافظه قوی نیز دارند و به آنها اجازه می‌دهد مسیرهای مهاجرت را از شمال لهستان و آلمان به مقصدهایی در هزاران مایل جنوب، به آفریقای جنوبی به خاطر بسپارند. مشخص نیست که یارن پس از ترک روستا زمان خود را در کجا گذرانده است، اما یک ردیاب متصل به یکی از نوادگانش پرنده را در سوریه، اردن، اسرائیل، مصر، سودان، چاد و جمهوری آفریقای مرکزی پیش از اینکه کارش متوقف شود، تعقیب کرد.

او گفت که با گذشت زمان، تجربیات جارن با آقای یلماز احتمالاً بخشی از خاطرات او شد.

آقای Donduren گفت: «طبیعت فضای زیادی برای احساسات ندارد. “برای لک لک، موضوع غذای آسان است. فکر می کند یک منبع غذایی آسان در اینجا وجود دارد. این مرد امن به نظر می رسد. او به من صدمه نمی زند.

توضیح آقای یلماز بسیار ساده تر است.

او گفت: «این فقط دوست داشتن یک حیوان است. «آنها مخلوقات خدا هستند».

یک روز صبح اخیر، آقای یلماز در دریاچه پارو می زد و تور خود را بیرون کشید و ماهی های کوچک را داخل قایق رها کرد.

“یارن!” او تماس گرفت.

لک لک پرواز کرد، دایره ای زد تا قایق را دنبال کند و بر روی یک پست نزدیک ساحل فرود آمد.

“یارن!” آقای یلماز دوباره زنگ زد.

پرنده دوباره پرواز کرد و سرانجام روی قایق فرود آمد، جایی که آقای یلماز ماهی پشت سر ماهی به سمت آن پرتاب می کرد.

پس از مدتی لک لک بلند شد، دور روستا چرخید و به لانه خود بازگشت.

آقای یلماز با لبخند رضایت بخشی گفت: «همین. پر است.



Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا