رباتها در تحقیقات جدید چهرهای گوشتی (و لبخند) پیدا میکنند

مهندسان ژاپنی در تلاش هستند تا رباتهایی را به تقلید از آن حالت بهویژه انسان یعنی لبخند وادار کنند.
آنها یک ماسک صورت از سلولهای پوست انسان ساختند و آن را با تکنیک جدیدی به روباتها متصل کردند که پیوند را پنهان میکند و به اندازهای انعطافپذیر است که تبدیل به یک گریمس یا لبخندی نرم شود.
اثر چیزی بین یک ماسک وحشتناک هانیبال لکتر و یک شکل Claymation Gumby است.
اما دانشمندان میگویند که نمونههای اولیه راه را برای روباتهای پیچیدهتر هموار میکنند، با لایه بیرونی انعطافپذیر و به اندازه کافی بادوام برای محافظت از دستگاه و در عین حال انسانتر به نظر میرسد.
به گفته محققان، «معادل پوست» که از سلولهای زنده پوست در آزمایشگاه ساخته میشود، فراتر از بیانپذیری، میتواند باعث ایجاد اسکار و سوختگی شود و همچنین خود ترمیم شود. مطالعه منتشر شده در 25 ژوئن در مجله Cell Reports Physical Science.
شوجی تاکوچی، استاد دانشگاه توکیو و محقق ارشد این مطالعه، گفت: «چهرهها و حالات انسان ارتباطات و همدلی را در تعاملات انسان و ربات افزایش میدهد و رباتها را در مراقبتهای بهداشتی، خدمات و نقشهای همراه مؤثرتر میسازد». پست الکترونیک.
این تحقیقات زمانی انجام می شود که روبات ها در کف کارخانه ها رایج تر می شوند.
وجود داشت 3.9 میلیون ربات صنعتی طبق اعلام فدراسیون بین المللی رباتیک، خط مونتاژ برای خودرو و الکترونیک و سایر تنظیمات کار در سال 2022.
زیرمجموعهای از مجموعه عمومی روباتها شامل انساننماها هستند، ماشینهایی که با دو دست و دو پا طراحی شدهاند که به آنها اجازه میدهد در محیطهایی که برای کارگران انسانی طراحی شدهاند، مانند کارخانهها، و همچنین در مهماننوازی، مراقبتهای بهداشتی و آموزشی کار کنند.
کارستن هیر، سخنگوی فدراسیون، گفت که انسان نماها “منطقه توسعه هیجان انگیز” هستند اما پذیرش در بازار انبوه پیچیده خواهد بود و ممکن است با هزینه محدود شود.
با این حال، در اکتبر 2023، دولت چین هدفی را اعلام کرد انسان نماهای تولید انبوه تا سال 2025 که پیش بینی می شود بهره وری صنعتی را به میزان قابل توجهی افزایش دهد.
برای چندین دهه، مهندسان رباتیک با مواد آزمایش کرده اندبه امید یافتن چیزی که بتواند از ماشین آلات پیچیده ربات محافظت کند، اما برای طیف وسیعی از کاربردها به اندازه کافی نرم و سبک باشد.
محققان در این مقاله گفتند که اگر سطح یک ربات کثیف یا خراشیده شود، می تواند باعث اختلال در عملکرد دستگاه شود و توانایی خود ترمیمی را به یک ویژگی حیاتی برای روبات های انسان نما تبدیل کند.
کوین لینچ، مدیر مرکز رباتیک و بیوسیستم دانشگاه نورث وسترن، گفت که روش جدید چسباندن پوست، زمینه نوظهور رباتیک “بیوهیبرید” را که مهندسی مکانیک را با مهندسی ژنتیک و بافت ادغام می کند، پیشرفت می دهد.
پروفسور لینچ گفت: «این مطالعه کمکی نوآورانه به مشکل اتصال پوست مصنوعی به ماده میزبان است.
او افزود که این مطالعه به چگونگی ترمیم پوست روباتها بدون پشتیبانی خارجی پرداخته است.
برای چنین روباتهایی، چالش با مواد به باورپذیری گسترش مییابد – یافتن راههایی برای دادن ویژگیهایی به ماشین که باعث میشود شبیهتر به نظر برسد و شبیه به انسان عمل کند، مانند توانایی لبخند زدن.
دانشمندان از جمله پروفسور تاکوچی و همکارانش در دانشگاه توکیو، سالها با پوست انسان آزمایشگاهی کار میکنند.
در سال 2022، تیم تحقیقاتی یک انگشت روباتیک توسعه داد پوشیده از پوست زنده، به انگشت دستگاه اجازه می دهد تا مانند انگشت انسان خم شود و به آن قابلیت لمس برای انجام وظایف بالقوه دقیق تری می دهد.
تیم پروفسور تاکوچی سعی کردند پوست را با قلابهای کوچک بچسبانند، اما با حرکت ربات باعث ایجاد اشک شدند. بنابراین تیم تصمیم گرفت رباط ها را تقلید کند، تارهای کوچک بافت شل که استخوان ها را به هم متصل می کند.
اعضای تیم سوراخهای V شکل کوچکی را در ربات ایجاد کردند و از ژل حاوی کلاژن استفاده کردند که سوراخها را مسدود میکرد و پوست مصنوعی را به ربات میچسباند.
یفان وانگ، استادیار دانشکده مهندسی مکانیک و هوافضا در دانشگاه فناوری نانیانگ در سنگاپور، که روی «رباتهای نرم» تحقیق میکند، میگوید: «این رویکرد رباتهای سخت سنتی را با پوستهای نرم و بیولوژیکی ادغام میکند و آنها را «شبیهتر انسان» میکند. که از موجودات بیولوژیکی تقلید می کند.
اتصال پوست همچنین به ربات هیبریدی زیستی پتانسیل احساسات را می دهد و علم را یک قدم به فانتزی علمی تخیلی نزدیک می کند.
پروفسور وانگ میگوید: «این میتواند فرصتهایی را برای ربات ایجاد کند تا انسانها را حس کند و ایمن با آنها ارتباط برقرار کند.
چهره ربات پوست کنده در آزمایشگاه پروفسور تاکوچی توانایی حس لمس یا تغییر دما یا سایر محرک های خارجی را ندارد.
پروفسور تاکوچی گفت این هدف تحقیقاتی بعدی اوست.
او گفت: “هدف ما ایجاد پوستی است که عملکرد پوست واقعی را با ساخت تدریجی اجزای ضروری مانند رگ های خونی، اعصاب، غدد عرق، غدد چربی و فولیکول های مو تقلید کند.”
به جای سیستمهای عصبی که حس را در بدن انسان منتقل میکنند، وسایل الکترونیکی ربات به سیگنال حسی نیاز دارند – پیشرفتی که پروفسور وانگ میگوید به زمان و تحقیق بسیار بیشتری نیاز دارد.


