ریچارد ام. گلدشتاین، که به ترسیم کیهان کمک کرد، در ۹۷ سالگی درگذشت

ریچارد ام. گلدشتاین، یکی از پیشگامان اکتشاف سیارهای که از رادار زمینی برای نقشهبرداری از سیارات با تکنیکهایی استفاده میکرد که اکنون دانشمندان برای اندازهگیری تغییرات جغرافیایی روی زمین از جمله ذوب یخچالهای طبیعی استفاده میکنند، در ۲۲ ژوئن در خانهاش در لاکانادا فلینتریج، کالیفرنیا درگذشت. او 97 بود.
دختر او، خاخام لیزا ال. گلدشتاین، مرگ را تایید کرد.
در اوایل دهه 1960، دکتر گلدشتاین دانشجوی مهندسی برق در Caltech بود و به صورت نیمه وقت در آزمایشگاه رانش جت ناسا کار می کرد، زمانی که او به عنوان موضوع پایان نامه تلاش برای شناسایی پژواک های ناهید با استفاده از رادار گلدستون منظومه شمسی را پیشنهاد کرد، که اخیراً توسعه یافته است. توسط آژانس فضایی
اگر موفق شوند، دانشمندان فاصله زمین تا زهره را یاد خواهند گرفت و اساساً زمینه را برای نقشه برداری از کل منظومه شمسی فراهم می کنند. مشاور او در Caltech بیش از حد شک داشت. زهره، در ناسا شرحیک سیاره ابری پوشیده از گازهای متراکم بود و تلاش های قبلی برای رسیدن به سیاره با استفاده از رادارهای دیگر نتایج متفاوتی داشت.
مشاور دکتر گلدشتاین به او گفت: “بدون پژواک، بدون تز.” “دیدن نامرئی: تاریخچه نجوم رادار سیاره ای” (1996) توسط اندرو جی. بوتریکا، مورخ علم.
او به هر حال ادامه داد. در 10 مارس 1961، تکنسین ها رادار جدید را به سمت زهره هدف گرفتند. شش و نیم دقیقه بعد، سیگنال های ناهید بازگشتند. دکتر گلدشتاین ثابت کرده بود که مشاورش اشتباه می کند. او به زودی سیگنال های عطارد و مریخ و همچنین حلقه های زحل را رد کرد.
تأثیر این مطالعه بر تحقیقات منظومه شمسی بسیار زیاد بود.
چارلز ورنر، مهندس ارشد سابق آزمایشگاه پیشرانه جت، میگوید: «اندازهگیریهایی که او از فاصله تا زهره انجام داد، انجام ناوبری دقیق در منظومه شمسی را ممکن کرد. اگر یک فاصله را بدانید، مانند یک خط کش است که به شما امکان می دهد هر چیز دیگری را کالیبره کنید و بتوانید به طور دقیق فضاپیما را در منظومه شمسی هدایت کنید.
پژواک رادار مقدمه آسمانی برای یک کار طولانی در آزمایشگاه پیشرانه جت بود که از غیب نقشه برداری می کرد. در اواخر دهه 1960 و اوایل دهه 1970، دکتر گلدشتاین از تداخل سنجی راداری – اتصال سیگنال های راداری متعدد در یک دوره زمانی – برای نقشه برداری از سطح زهره استفاده کرد.
جان نوبل ویلفورد، خبرنگار علمی، «کاوشگرهای راداری با وضوح بالا ابرهای ضخیم زهره را سوراخ کرده و برای اولین بار ویژگیهایی را در سطح سیاره که چشماندازی از دهانههای کم عمق و وسیع است، تشخیص دادند.» نوشت در مقاله ای در صفحه اول که در نیویورک تایمز در 5 اوت 1973 منتشر شد.
آقای ویلفورد نوشت: «به جای رنگهای تار نقشههای راداری قبلی این سیاره، تصاویر کشفشده توسط دکتر گلدشتاین دهها دهانه، از جمله دهانهای با عرض 100 مایل و عمق کمتر از یک چهارم مایل را نشان میدهند.
دکتر گلدشتاین از دو آنتن رادار در فاصله 14 مایلی برای ایجاد این تصاویر استفاده کرد.
دکتر گلدشتاین: «در واقع به ما پذیرش استریو می دهد گفت“، و اجازه می دهد تا هر ناحیه ای که زهره لمس می کند تعیین شود. ما توانستیم اعماق را بهتر ببینیم.
او بعداً الگوریتمهای رادار خود را برای استفاده با هواپیماها و ماهوارههایی که از ذوب یخچالهای طبیعی، حرکت صفحات تکتونیکی و سایر تغییرات در سطح زمین نقشهبرداری میکنند، تطبیق داد.
پل آ. روزن گفت: از نظر سنجش از دور غیرنظامی از زمین، او پیشگام مطلق بود. دانشمند پروژه در آزمایشگاه رانش جت
ریچارد موریس گلدشتاین در 11 آوریل 1927 در ایندیاناپولیس به دنیا آمد. پدرش، ساموئل، مالک فروشگاه بزرگ برادران گلدشتاین بود. مادرش، دوروتی (دروزدویتز) گلدشتاین، خانه را اداره می کرد.
پس از فارغ التحصیلی از پوردو در سال 1947 در رشته مهندسی برق، دکتر گلدشتاین به تجارت خانوادگی پیوست و در بخش لامپ مشغول به کار شد.
او در تاریخ شفاهی به شوخی گفت: “من رکورد فروش بیشترین لامپ سه طرفه در ایندیاناپولیس هستم.” یک مصاحبه با رصدخانه ملی رادیو نجوم.
یازده سال بعد، دکتر گلدشتاین برای تحصیلات تکمیلی به کالیفرنیا نقل مکان کرد و یک شغل سطح پایین در آزمایشگاه پیشرانه جت گرفت، جایی که به مدت 43 سال کار کرد و به عنوان دانشمند ارشد بازنشسته شد. (او در سال 1963 دکترای خود را در Caltech به پایان رساند.)
آقای روزن گفت: «او هر مشکلی را به اصول آن تقسیم کرد. «او بی سر و صدا به کار خود ادامه داد. او دوست نداشت به دنیا بگوید چقدر عالی است.”
دکتر گلدشتاین در سال 1964 با روث لوونستام ازدواج کرد. او به همراه دخترشان لیزا از او جان سالم به در برد. پسران آنها ساموئل و یوشع. سه نوه؛ و یک نوه برادرش، ساموئل گلدشتاین جونیور، ستاره شناس، پیش از او درگذشت.
دکتر گلدشتاین در طول مدت تصدی خود در آزمایشگاه رانش جت و حتی پس از بازنشستگی، یک رقیب پرشور در مسابقات سالانه این سازمان بود. چالش اختراعکه در آن شرکت کنندگان سعی می کنند مشکلات عجیب و غریب مانند ایجاد “دستگاهی که می تواند تا 10 توپ پینگ پنگ را در ظرف میسون در فاصله 5 متری در عرض یک دقیقه قرار دهد” را حل کنند.
دخترش میگوید: «من میتوانم بگویم که او احتمالاً حداقل یک سوم مواقع برنده شده است. او آن نژادها را دوست داشت. او در یافتن راه حل وسواس داشت.»



