این زندگی روستایی در بریتانیا 3000 سال پیش بود

سه هزار سال پیش، یک جامعه کوچک و مرفه کشاورز برای مدت کوتاهی در اسکله های آب شیرین شرق انگلستان شکوفا شد. ساکنان در مجموعه ای از خانه های گرد با سقف های کاهگلی زندگی می کردند که بر روی پایه های چوبی بالای کانال رودخانه ننه که به دریای شمال می ریزد، ساخته شده بودند. آنها جامه هایی از راسو کتان نازک با چین و لبه های منگوله می پوشیدند. مبادله با مهره های شیشه ای و کهربایی وارداتی از دوردست ایران امروزی؛ او از فنجان های گلی ظریف با سرهای خشخاش نوشید. آنها با پای گراز و گوشت گوزن مسی لعاب خورده غذا می خوردند و سگ هایشان را با تکه های میز غذا می دادند.
در عرض یک سال پس از ساخت، این بت ماقبل تاریخ پایانی چشمگیر داشت. آتش سوزی فاجعه بار مجموعه را درنورد. ساختمان ها فرو ریخت و روستاییان با رها کردن لباس ها، ابزار و سلاح های خود فرار کردند. همه چیز، از جمله بلغور جو دوسر که در قابلمه های پخت و پز باقی مانده بود، از میان کف های حصیری که در حال سوختن بودند، به تخت های نی چسبناک و ضخیم زیر فرو رفت و همان جا ماند. در نهایت، این مکانها در بیش از شش فوت ذغال سنگ نارس و سیلت، پنهان و مدفون شدند. رودخانه به تدریج از اردوگاه دور شد، اما زباله ها برای نزدیک به 3000 سال دست نخورده باقی ماندند و حفظ شدند. گزارشی از زندگی روزمره در پایان عصر برنز بریتانیا، از 2500 قبل از میلاد تا 800 قبل از میلاد.
این لحظه یخ زده در زمان موضوع دو موضوع است تک نگاری ها روز سه شنبه توسط دانشگاه کمبریج منتشر شد. بر اساس یک حفاری 10 ماهه در آنچه که اکنون به عنوان معدن مزرعه ماست شناخته می شود، یک سکونتگاه غوطه ور و فوق العاده حفظ شده در سایه یک کارخانه چیپس سیب زمینی در 75 مایلی شمال لندن، این مطالعات به اندازه گزارش صحنه جنایت پزشکی قانونی است. یک سند، یک سایت ترکیبی، 323 صفحه را پوشش می دهد. دیگری، برای متخصصان، نزدیک به 1000 صفحه طولانی تر است.
مارک نایت، مدیر پروژه و یکی از نویسندگان مقاله می گوید: «به نظر باستان شناسی نبود. “گاهی حفاری این سایت کمی خام و سرزده به نظر می رسید، گویی پس از یک فاجعه پیدا شده ایم، وسایل شخصی را حفاری کرده ایم و نگاهی اجمالی به کاری که آنها در یک روز در سال 850 قبل از میلاد انجام می دهند، گرفته ایم.”
شواهد زندگی در بریتانیای عصر برنز به طور سنتی از مکانهای مستحکم و مذهبی که اغلب در مناظر مرتفع و خشک واقع شدهاند، به دست میآیند. بیشتر سرنخ ها به صورت سفال، ابزار سنگ چخماق و استخوان به دست می آیند. هری فوکنز، باستان شناس دانشگاه لیدن، می گوید: «معمولاً باید با قطعات کوچک و بقایای خانه ها که به سختی قابل مشاهده است کار کنیم و بین خطوط بخوانیم. متقاعد کردن کسی که زمانی چنین مکانهایی سکونتگاههای پر رونق بوده اند، نیاز به تخیل کمی دارد.
پل پتیت، باستان شناس دوره پارینه سنگی در دانشگاه دورهام که در تحقیق جدید شرکت نداشت، گفت: این تک نگاری – مطالعه موردی حفاظت استثنایی همراه با حفاری بسیار ماهرانه – به ما یادآوری کرد که زندگی خانگی در این دوره “رنگارنگ، غنی، متنوع و نه فقط برای سلاح های فلزی، همانطور که عشق عمومی به فلزیابی نشان می دهد.
گیر
فرانسیس پرایور، باستان شناس بریتانیایی که بیشتر به خاطر کشف فلگ فن در سال 1982، محوطه ای از عصر برنز در فاصله یک مایلی مزرعه ماست، شهرت دارد، افزود: “گزارش مزرعه ماست درک ما را از جامعه بریتانیا در هزاره قبل از فتح روم، 2000 سال تغییر داد. پیش. جوامع عصر برنز به دور از ابتدایی بودن، در هماهنگی با همسایگان خود زندگی می کردند و از زندگی در خانه های گرم و خشک با غذاهای عالی لذت می بردند.
تا یک دهه پیش، به اصطلاح Pompeii of Fen در یک معدن آجر خاکی مدفون بود. تصور میشود که دهکده اصلی دو برابر بزرگتر بوده است – استخراج معادن در قرن بیستم نیمی از سایت باستانشناسی را از بین برد – و ممکن است دهها نفر را در واحدهای خانوادگی اسکان داده باشد.
آنچه باقی مانده بود، چهار خانه گرد عظیم و یک سازه ورودی کوچک و مربعی بود که بر روی یک سکوی چوبی برافراشته شده بود و توسط یک کاخ به ارتفاع شش فوت از ستون های خاکستر تیز شده احاطه شده بود، مانعی که بدون شک برای دفاع در نظر گرفته شده بود. چوب سبز رنگ، خاک اره تازه و عدم تعمیر، ترمیم یا آسیب حشرات نشان می دهد که این مجموعه در زمان آتش سوزی نسبتاً جدید بوده است.
تجزیه و تحلیل بیرونی ترین حلقه های رشد چوب سخت زغالی به اواخر پاییز یا اوایل زمستان به عنوان تاریخ شروع اشاره می کند، در حالی که اسکلت بره های سه تا شش ماهه و لاروهای زغالی یک گونه محلی از سوسک کک نشان می دهد که سکونتگاه ویران شده است. در تابستان یا اوایل پاییز.
با گردآوری فرهنگ مادی این بریتانیاییهای باستانی، این مطالعه نشان میدهد که خانهها و وسایل خانه در آنها چگونه ساخته شدهاند، ساکنان چه میخورند و لباسهایشان چگونه ساخته میشود.
از جمله، باستان شناسان 180 شی نساجی و الیافی (نخ، پارچه، توری بافته شده)، 160 اثر چوبی (قرقره، نیمکت، دسته ابزار فلزی و چرخ)، 120 ظرف سفالی (کاسه، کوزه، کوزه) و 90 عدد را کشف کردند. فلزکاری (داس، تبر، اسکنه، خنجر، قیچی دستی). انبوه مهره هایی که بخشی از یک گردنبند استادانه بودند، سطحی از پیچیدگی را نشان می دهند که به ندرت با انگلستان عصر برنز مرتبط است.
آقای نایت گفت: “نکته جالب در مورد آن این است که فهرستی از پنج خانوار عصر برنز است.” مثل این بود که همه یک لیست عروسی برای یک فروشگاه بزرگ داشتند.
اگرچه استخوانهای ماهی، گاو، گوسفند و خوک از بخش میانی (هالههای زباله پرتاب شده از کلبههای بالا) به دست آمد، اما هیچ مدرکی دال بر قربانی کردن انسان وجود نداشت. جمجمه یک زن جوان در خارج از خانه پیدا شد، اما از آنجا که با لمس مکرر صیقل داده شده بود، محققان به این نتیجه رسیدند که این جمجمه بیشتر یک یادگاری یا تزئین آیینی است تا یک غنائم جنگی. آقای نایت پیشنهاد کرد: “جمجمه عمه بالای در آویزان است.”
پشه و فرنی سرد
علاقه به مزرعه Must برای اولین بار در سال 1999 هنگامی که یک باستان شناس از دانشگاه کمبریج متوجه یک سری از ستون های بلوط شد که از لایه های رسی در معدن بیرون زده بودند، جرقه زد. دندروکرونولوژی قدمت این قطب ها را به دوران ماقبل تاریخ برمی گرداند و زمانی که حفاری های اولیه تله های ماهی، شمشیرهای برنزی و سر نیزه ها را آشکار کردند، هیجان بیشتر شد.
کشف 9 قایق چوبی – قایق های قایق تا 28 فوت – مدفون در گل و لای به تالاب های وسیعی اشاره کرد که زمانی منطقه را پوشانده بود. کریس ویکفیلد، باستان شناس این پروژه، می گوید: «سفرهای قایق از میان باتلاق های نیزار به سمت جنگل ها در طول عمر کوتاه سایت بارها انجام می شد. “در تابستان این به معنای راه رفتن از میان ابرهای پشه بود.”
تحقیقات گستردهای که توسط دانشگاه کمبریج در سالهای 2015 و 2016 انجام شد، حصار پالیسی، مسیرهای نورانی، خرابههای سقف گرد و دیوارهای ساخته شده از شاخههای بافتهی بید به نام واتل را نشان داد. نحوه ریزش چوب – برخی به صورت عمودی، برخی دیگر در خطوط هندسی وهم آلود – به محققان این امکان را داد تا طرحبندی معماری دایرهای را ترسیم کنند. یک خانه تقریباً 500 فوت مربع از زمین را شامل می شد و به نظر می رسید که دارای “مناطق فعالیت” مختلفی باشد که با اتاق های یک خانه مدرن قابل مقایسه است.
سقف های کاهگلی سه طبقه بود. لایه پایه کاهگل عایق با تورنی پوشیده شده بود – خاکی که از گیاهان مرده اما کاملاً تجزیه نشده تشکیل شده بود – و با خاک رس که در نزدیکی بالای سقف ممکن است یک دودکش یا دودکش را تشکیل داده باشد، به پایان رسید. آقای نایت گفت: «مردم خانهسازان مطمئن و موفقی بودند. آنها نقشه ای داشتند که برای یک منظره غرق شده به زیبایی کار می کرد.
در محلی که احتمالاً آشپزخانه یک محل سکونت بوده، چاقوهای برنزی، بشقاب های چوبی و سفالی نگهداری می شده که حتی برخی از آنها منبت کاری شده بودند. آقای نایت گفت: “یک زیبایی شناسی ساده در کار وجود داشت که یکپارچه و یکپارچه به نظر می رسید.” کاسهای سفالی که آثار سازندهاش را در خود داشت، هنوز آخرین وعده غذایی خود را داشت: فرنی دانههای گندم مخلوط با چربی حیوانی، احتمالاً از یک بز یا گوزن قرمز. یک کاردک در داخل ظرف قرار داشت.
صنایع دستی آثار کشف شده و وجود قایق های چوبی، شاید تنها وسیله حمل و نقل قابل اطمینان، محققان را به این نتیجه رساند که این مکان به جای یک پاسگاه منزوی، ممکن است یک چهارراه شلوغ برای تجارت بوده باشد. آقای نایت گفت: “این حس وجود داشت که این طرفداران اولیه در بالای جامعه خود بودند و به همه چیزهایی که در آن زمان در دسترس بود دسترسی داشتند.” «در پایان عصر برنز، رودخانههای آنگلیا شرقی محل تجارت و ارتباطات بود. سایت هایی مانند استون هنج اکنون در حاشیه بودند.
داستان یک کرم نواری
جامعه Must Farm درختان را در نزدیکترین زمین خشک برداشت و قطع می کند. گوسفند و گاو نیز در آنجا چرا می کردند. به گفته محققان، گراز و آهو در جنگل های محلی شکار شده اند – در شعاع دو مایلی از مزرعه. آقای نایت گفت: “طنز این است که جامعه می خواست با آب زندگی کند، اما اقتصاد آنها مبتنی بر زمین بود.”
ظاهراً غذا به قدری فراوان بود که روستاییان توجه چندانی به ماهی ها، مارماهی ها و پرندگان آبزی که در اطراف پایه های آبادی شنا می کردند، نداشتند. به نظر می رسد دلیل خوبی وجود دارد: فاضلاب پیشنهادی مشکوک در بیابان ها بود. معلوم شد که توپهای سوسیسشکل یافت شده در رسوبات تیره این شهرک فسیلهایی از مدفوع سگ و انسان است که بسیاری از آنها دارای تخمهای کرم ماهی و کرمهای غولپیکر کلیه هستند که با جستجوی غذا در آبراهههای راکد به دست آمدهاند. کرمهای نواری انگلهای مسطح و روبان مانندی هستند که دور روده انسان میپیچند و میتوانند تا 30 فوت رشد کنند. کرم های کلیه در سه فوت متوقف می شوند، اما می توانند اندام های حیاتی را از بین ببرند.
دو سوال در تک نگاری های جامع کمبریج بی پاسخ ماند: آیا آتش سوزی نتیجه یک تصادف بود یا حمله رقبایی که ممکن بود به ثروت ساکنان حسادت می کردند؟ و چرا هیچ کس از عصر برنز به خود زحمت نداده است که همه چیز خیس را بیرون بیاورد؟
دیوید گیبسون، باستان شناس کمبریج که در این تحقیق همکاری کرده است، می گوید: «محلی مانند این شاید برای یک نسل زندگی می کرد و افرادی که آن را ساخته بودند آشکارا مکان های مشابهی را قبلا ساخته بودند. این امکان وجود دارد که پس از آتش سوزی دوباره شروع شده باشند.



