مقالات

کنت کمپبل، چهره کلیدی در مبارزه با مالاریا، در سن 80 سالگی درگذشت


کنت کمپبل، یکی از چهره‌های مهم در مبارزه جهانی علیه مالاریا – به ویژه در آفریقا، جایی که او یک برنامه ابتکاری را رهبری کرد که برای محافظت از روستاییان روستایی در برابر پشه‌های ناقل این بیماری، شبکه‌های تختخوابی را برای محافظت از روستاییان روستایی در برابر پشه‌های ناقل این بیماری رهبری کرد – در 20 فوریه در دره اورو، آریزونا، درگذشت. حومه توسان او 80 ساله بود.

فرزندانش گفتند که مرگ او در یک مرکز پرستاری به دلیل عوارض ناشی از سرطان بوده است.

دکتر کمپبل به عنوان رئیس شعبه مالاریا مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری از سال 1981 تا 1993، و بعداً به عنوان مشاور یونیسف و بنیاد بیل و ملیندا گیتس، کمک به نجات جان افراد در قاره های مختلف را به خود اختصاص داده است.

در زامبیا، جایی که او در سال 2005 با بنیاد گیتس شروع به کار بر روی برنامه ای برای توزیع تورهای تخت و داروهای جدیدتر ضد مالاریا کرد، موارد مالاریا در عرض سه سال به نصف کاهش یافت. این برنامه بعداً به بیش از 40 کشور دیگر در آفریقا گسترش یافت.

کافولا سیلومبه، متخصص بهداشت عمومی زامبیایی که از نزدیک با دکتر کمپبل کار می کرد، در مصاحبه ای گفت: «میراث او در کشور من به عنوان یکی از افرادی است که سهم قابل توجهی در کنترل و پیشگیری از مالاریا داشته است. “این یک تلاش جمعی بود، اما او قطعا بخشی از آن فشار اولیه بود.”

دکتر کمپبل قد بلند و لاغر اندام، با ترسیمی جنوبی که تربیت او در تنسی را آشکار می کرد، کاری را آغاز کرد که به یک شغل چهار دهه در بهداشت عمومی تبدیل می شد.

در سال 1972، در طول دوره رزیدنتی اطفال خود در بوستون، به عنوان یک مخالف وظیفه شناسی به جنگ ویتنام به CDC پیوست. مدتی بعد او به سیرالئون فرستاده شد تا در بررسی شیوع بیماری کمک کند تب لاساویروس هموراژیک بدخیم

او گفت: “من هرگز در مورد تب لاسا نشنیده بودم.” داستان ویدیویی CDC اگر از من خواسته شود، احتمالاً نمی‌توانم آن را بنویسم.»

او در مورد اهمیت یا استفاده از تجهیزات حفاظت فردی آموزش چندانی نداشت. او برای رهایی از گرمای شدید دستگاه تنفس خود را سوراخ کرد که بعداً اعتراف کرد که ایده بدی بوده است.

مقامات آژانس به امید کسب اطلاعات بیشتر در مورد تب لاسا، او را به ایرلند فرستادند تا آزمایشات سرولوژی یا آنتی بادی را بر روی راهبه هایی که قبلاً در سیرالئون کار کرده بودند انجام دهد. او با همسرش الیزابت (شوالیه) کمپل که در سال 1966 با او ازدواج کرد به آنجا سفر کرد.

چند روز بعد از سردرد شدید، تب بالا و گلودرد طاقت‌فرسا نزدیک بود به زمین بیفتد.

دکتر کمبل و همسرش سپس به لندن سفر کردند تا او در بیمارستانی که متخصص بیماری های گرمسیری بود تحت درمان قرار گیرد. سپس این اپیزود چرخشی سورئال پیدا کرد: زمانی که مقامات ایالات متحده یک هواپیمای ترابری نظامی را برای بازیابی این جفت فرستادند، آنها برای احتیاط یک کپسول فضایی آپولو را که سوار آن بودند همراه کردند.

دکتر کمپبل بعداً گفت: «در گذشته، مشخص نیست که من تب لاسا داشتم. “اما ظاهرا من نمرده ام.”

با یک مهلت زندگی و درک جدیدی از شکار بیماری، او در CDC باقی می ماند. او در سال 1973 به السالوادور نقل مکان کرد تا مالاریا را که اساساً توسط آژانس‌های بهداشت عمومی جهانی و گروه‌های امدادی یتیم شده بود، مقابله کند.

لوری گرت که در کتاب خود با عنوان طاعون در حال ظهور: بیماری های نوظهور در یک جهان خارج از تعادل (1994) درباره دکتر کمپبل نوشته است، در مصاحبه ای گفت: “او از بی عدالتی و ناعادلانه چیزها خشمگین شد.” به نظر او درست نبود که بلایی مانند مالاریا که سالانه میلیون‌ها نفر را می‌کشد، سرمایه‌گذاری، نگرانی و توجه جهانی را به خود جلب نمی‌کند زیرا بیشتر افرادی که بر اثر آن می‌میرند فقیر هستند.»

کارلوس کلینتون کمپبل سوم در 9 ژانویه 1944 در ناکسویل، تنسی به دنیا آمد. پدرش فروشنده بیمه عمر است و مادرش بتی آن (مورفی) کمپبل خانه را اداره می کند. والدینش می خواستند نام او را کلینت بگذارند، اما خواهر کوچکترش، آن، در تلفظ این نام مشکل داشت، بنابراین نام کنت شد.

او پس از مرگ خواهر و مادرش بر اثر سرطان – ان در 5 سالگی و مادر آنها در دوران دبیرستان – علاقه اولیه به پزشکی پیدا کرد.

او در کالج هاورفورد در پنسیلوانیا در رشته زیست شناسی تحصیل کرد و در سال 1966 فارغ التحصیل شد. وی مدرک پزشکی خود را در سال 1970 از دانشگاه دوک دریافت کرد و پس از پایان دوره رزیدنتی خود در رشته اطفال در آنجا مدرک کارشناسی ارشد بهداشت عمومی را از دانشگاه هاروارد دریافت کرد.

دکتر کمبل به سراسر جهان سفر کرده است، از راهروهای بهداشت عمومی گرفته تا روستاهای منزوی و برعکس.

خانم گرت گفت: «او رفتاری فریبنده داشت به دلیل ظاهر جنوبی و لاکونیک خود. «تقریباً هر بار که وارد دفترش می‌شد، این پاهای بلند غول‌پیکر روی میز می‌آمدند و به پشتی صندلی‌اش تکیه می‌دادند. و چون خیلی بلند است، به طور خودکار 12 فوت فضا را پر می کند.

این باعث شد که او غیررسمی به نظر برسد.

او افزود: «اما وقتی او شروع به کار کرد، می‌توانستید همه چیز را در حال جوشیدن احساس کنید.» او به‌طور باورنکردنی بی‌صبر بود و فکر می‌کنم این باعث شد که سؤالات بزرگی بپرسد و گام‌های جسورانه‌ای بردارد تا به همه چیز کمک کند.»

پس از کار در CDC، دکتر کمبل به تأسیس کالج بهداشت عمومی در دانشگاه آریزونا کمک کرد و با چندین سازمان بهداشت جهانی مشورت کرد. در سال 2005 پیوست مسیریک سازمان بهداشتی غیرانتفاعی مستقر در سیاتل، به عنوان مدیر برنامه مالاریا با بودجه بنیاد گیتس در آفریقا.

از آنجایی که مالاریا به رایج ترین داروها مقاوم می شود، او بر پیشگیری تمرکز می کند.

او گفت: “ناقل در آفریقا اساساً گونه ای است که در سراسر قاره به نام Anopheles gambiae پراکنده شده است.” یک مصاحبه با AllAfrica، یک سازمان خبری پان آفریقایی. “این مانند سوپراستار فرستنده است.”

بر اساس گزارش PATH، دو سال پس از شروع برنامه تور بستر زامبیا، این کشور شاهد کاهش 29 درصدی مرگ و میر نوزادان بود.

دکتر کمبل می گوید: «برای این که آن را در نظر بگیریم، هیچ چیزی مطابق با این نیست که نشان دهد مالاریا چه تعداد مرگ و میر در زامبیا ایجاد کرده است و تورهای تخت خواب چقدر در کاهش انتقال موثر هستند. گفت تمام آفریقا. «این واقعاً ضروری بود. به سادگی قابل توجه بود. در فصل انتقال، کلینیک‌ها خالی بودند.»

دکتر کمبل از همسرش به یادگار مانده است. فرزندان او، دکتر کریستین کمپبل و دکتر پاتریک کمبل. برادرانش رابرت و جان کمبل؛ خواهر ناتنی او، ملیسا هانسن و ربکا آرانتز. و چهار نوه

دکتر کمپبل در سال 2015 از PATH بازنشسته شد.

“من برای مبارزه با این عفونت و بیماری اقدام نکرده بودم.” او نوشت از حرفه حرفه ای خود “در واقع من را انتخاب کرد.”

وی افزود: ما ترجیح دادیم به حرف منکران گوش نکنیم.



Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا