این تصور هنرمند Jade-GS-Z14–0 است که دورترین کهکشان تأیید شده امروز است. کهکشان ها در اوایل جهان تمایل به دست و پا گیر و نامنظم دارند. انفجارهای Supernova در این کهکشان عناصر سنگین جعلی در داخل ستاره ها ، مانند اکسیژن موجود توسط آلما و کربن را که توسط JWST کشف شده است ، پخش می کند. (اعتبار: ESO/متر Kornmesser)
یک روز به عقب نگاه خواهیم کرد و یک کهکشان جوان خواهیم دید که برای اولین بار ستاره ها را تشکیل می دهد. Jades-GS-Z14-0 ، دورترین تاکنون ، به اندازه کافی زود نیست.
قبل از تشکیل ستاره در جهان ، اکسیژن وجود نداشت.
این طرح فراوانی عناصر نوری را با گذشت زمان نشان می دهد ، زیرا جهان در مراحل مختلف نوکلئوزنتز بیگ بنگ گسترش می یابد و خنک می شود. در زمان تشکیل ستارگان اول ، نسبت های اولیه هیدروژن ، دوتریوم ، هلیوم 3 ، هلیوم 4 و لیتیوم -7 توسط این فرآیندهای هسته ای اولیه ثابت شدند. (اعتبار: M. Papepelov and J. Prailer ، بررسی سالانه ذرات هسته ای و علوم ، 2010)
انفجار بزرگ داغ باعث ایجاد هیدروژن ، هلیوم ، لیتیوم و بریلیم می شود ، اما کمی بیشتر.
اولین ستاره هایی که در جهان شکل می گرفتند با ستاره ها متفاوت بودند: بدون فلز ، بسیار عظیم و تقریباً همه در نظر گرفته شده برای ابرنواختر ، احاطه شده توسط یک پیله گاز. زمان قبل از شکل گیری ستاره ها وجود داشت که در آن فقط تکه های پارچه ، قادر به خنک شدن و فروپاشی نیستند ، در ابرهای بزرگ و پراکنده باقی می مانند. ابرهایی که به اندازه کافی آهسته رشد می کنند حتی ممکن است تا زمان خیلی دیر وقت دوام بیاورندS (اعتبار: NAOJ)
فقط هنگامی که اولین ستاره ها تشکیل می شوند – و سنتز هسته ای را در داخل شروع می کنند ، عناصر شدیدتری انجام می دهند.
بسیاری از فاجعه های موجود در فضا ، ابرنواخترهای معمولی هستند: یا بدون هسته از یک ستاره پیش سازنده یا نوع IA از یک کوتوله سفید انفجاری. عظیم ترین ستارگان تمام صد برابر جرم خورشید و فقط 1 یا 2 میلیون سال زندگی می کنند ، در کل ، قبل از انقضای سوخت و در چنین فاجعه ای می میرند. هنگامی که این اتفاق می افتد ، اگرچه ممکن است بقایای یک ستاره نوترونی یا سیاه چاله شکل بگیرد ، اما بخش اعظم جرم ستاره به محیط بین ستاره ای بازگردانده می شود و آن را با عناصر سنگین غنی می کند. (اعتبار: ناسا EMES ، STSCI/G. بیکن)
تا به امروز ، حدود 1-2 ٪ از جهان به شکل این عناصر سنگین است.
سرعت شکل گیری ستاره ها در جهان تابعی از redshift است که به خودی خود تابعی از زمان فضایی است. سرعت کل (سمت چپ) از هر دو مشاهدات ماوراء بنفش و مادون قرمز به دست می آید و از نظر زمان و مکان به طرز چشمگیری سازگار است. توجه داشته باشید که امروز شکل گیری ستاره ها تنها چند درصد از آنچه در اوج خود بوده است (بین 3-5 ٪) و این است که بخش بزرگتر ستاره ها در 5 میلیارد سال اول تاریخ کیهانی ما تشکیل می شود. فقط در حدود 15 ٪ از همه ستاره ها ، حداکثر ، در 4.6 میلیارد سال گذشته شکل گرفته است ، با تاریخ تجمعی تشکیل ستاره ، حدود 1 ٪ از کل اتم ها ، با جرم ، به اکسیژن تبدیل شده است. (اعتبار: P. Madau & M. Dickinson ، 2014 ، ARAA)
در حالی که جهان امروز عمدتا هیدروژن و هلیوم است ، اکسیژن شماره 3 است و کربن شماره 4 دارد.
فراوانی نسبی عناصر موجود در منظومه شمسی به عنوان یک کل اندازه گیری می شود که هیدروژن و هلیوم رایج ترین عناصر هستند و به دنبال آن اکسیژن ، کربن و بسیاری از عناصر دیگر هستند. با این حال ، ترکیبات بدنهای متراکم مانند سیارات زمین به عنوان یک زیر مجموعه بسیار متفاوت از این عناصر تحریف می شوند. به طور کلی ، برخی از 90 ٪ اتمهای موجود در جهان ، از نظر تعداد (اما فقط 70-72 پوند ، عظیم) حتی پس از 13+ سال شکل گیری ستاره هنوز هیدروژن هستندS (اعتبار: 28Bytes/انگلیسی ویکی پدیا)
اکسیژن 1 ٪ از کل هسته های اتمی توسط جرم است.
تصویر اولین ستاره هایی که به جهان پیوستند. بدون فلز برای خنک کردن توده های گاز که منجر به تشکیل ستاره های اول می شود ، فقط بزرگترین توده ها در یک ابر میز بزرگ باد می شوند تا ستاره شوند: تعداد کمتری ، اما در جدول بزرگتر از ستاره های امروز است. اگرچه ماده مسدود کننده نور زیادی وجود دارد ، اما بخشی از این نور ستاره هنوز می تواند به فراتر از جهان فرار کند. (اعتبار: تیم علمی ناسا / WMAP)
با این حال ، ما هنوز هیچ جمعیتی از ستاره های بکر جمعیت III پیدا نکرده ایم.
تصویری از کهکشان CR7 ، که در ابتدا امیدوار بود که بسیاری از جمعیت ستاره های سنین مختلف در آن قرار بگیرند (همانطور که نشان داده شده است). اگرچه ما هنوز یک شیء را پیدا نکرده ایم که زنده ترین جزء باکره باشد ، بدون عناصر سنگین ، انتظار می رود که کاملاً وجود داشته باشیم ، اغلب با نسل بعدی ستاره هایی که زودتر شکل می گرفتند. ادغام خوشه های چند ستاره به احتمال زیاد توسط اولین کهکشان ها و پروتئین های گلاکس تشکیل و تشکیل می شود. (اعتبار: ESO/متر Kornmesser)
این می توان انتظار داشت: حتی مشهورترین کهکشان ها اکنون کاملاً گسترده هستند.
این تصویر 15 مورد از 341 که تاکنون که کهکشانهای “نقطه قرمز کوچک” را که در جهان JWST دوردست یافت شده است ، مشخص کرده است. همه این کهکشان ها ویژگی های مشابهی را نشان می دهند ، اما فقط در اوایل تاریخ فضایی وجود دارند. هیچ نمونه شناخته شده ای از چنین کهکشانهای اطراف یا اواخر زمان وجود ندارد. همه آنها کاملاً گسترده هستند. (اعتبار: D. Kocevski و همکاران ، نامه های مجله اخترفیزیکی پذیرفته شده/ARXIV: 2404.03576 ، 2025)